şeyi sübut edəcək tutarlı dəlillər var.

Minarə xanım gözlərimin içinə baxdı. Etiraz etməyin lüzumsuz olduğunu dərk edənə qədər, susdu. Nə isə demək istəsə də, bir söz tapıb dinə bilmədi…

- Bəs, o çəhrayı zolaqlı varlıq nə imiş? – bir xeyli danışmağa özündə güc tapa bilmədikdən sonra, nəhayət asta səslə soruşdu – Mahirənin ruhu?

- Qonşunuz Bəhram kişini tanıyırsınız?

- Tanıyıram… – o, bir qədər də təəccübləndi – Dükanı olan Bəhramı deyirsiniz? Onun bu məsələyə nə aidiyyatı var?

- Xeyr, aidiyyatı yoxdur. – dərhal aydınlıq gətirdim – Məsələ burasındadır ki, Zivər xala Mahirə ilə görüşən o oğlanı, qadın itgin düşəndən sonra, kəndinizdə bir daha görüb. Oğlan, Bəhramın evində fəhlə kimi çalışırmış. Zivər xala deyir ki, onu görən kimi tanıdım və bilərəkdən, hər gün dükana getməyə başladım. Qadın nəhayət, oğlanı yanına çağıraraq təmirlə bağlı bir yalan uydurub, onunla söhbət etməyi bacarır və adının da Ruslan olduğunu öyrənir. Qadının dediyinə görə, oğlan kəkələyərək danışsa belə, həddindən artıq yaraşıqlı imiş… Bu məlumatları eşidəndən sonra, vaxt itirmədən Bəhram kişinin yanına getdim. O da Ruslan adlı fəhləsinin olduğunu təsdiqlədi və bizə, onun kirayə yaşadığı ünvanı söylədi. Həmin evə yollanarkən isə, qapını üzümüzə Xuraman adlı bir qadın açdı. Biz ondan da Ruslanı soruşduq. Qadın bizə bilirsiniz nə söylədi?! O, dedi ki, Ruslan həbsxanadan qaçdığı üçün bu yaxınlarda yenidən tutulub. Kənddə fəhləliklə məşğul olsa da, əslində cinayətkar qruplaşmalardan birinin üzvü imiş. O, hətta ələ keçməmək üçün, adını belə dəyişibmiş…

- Axı, bu nə deməkdir?! Mən heç nə başa düşə bilmirəm… – Minarə xanım çarəsizliklə üzümə baxdı – Nəriman Mahirəni qətlə yetirmişdi deyə, o axmaq da öz sevgilisinin qisasını almaq qərarına gəlmişdi?

- Sevgilisinin yox, bacısının… – asta səslə dedim.

- Nə? – qadın donub qaldı – Kimin bacısının?

- Öz bacısının… – bir daha əminliklə təsdiqlədim – “Lal Mahir”… Bu adı doğrudan da bir dəfə eşitmişdim…

- Ola bilməz… – Minarə