olmadığınızı bilirəm, amma başqasına bunu izah etmək, sadəcə əlavə problem deməkdir.

- Bəs, mən indi nə edəcəm? – o, yenə sifətini ovucunda gizlətdi – Qızımın və həyat yoldaşımın qatili rahatca yaşasın, mən də durub baxım?

- Çətin də olsa, bunu etməyə məcbursunuz, həm də qatil rahatca yaşamır. O, həbsdədir…

Minarə xanım çevrilib, üzümə baxdı. Nə isə demək istədi, susdu, amma yenə də bu həqiqətlə barışmadı. Ağlayaraq, çarəsizliklə bir daha bu məsələdə məndən yardım istədi. Mən isə bu dəfə onu güclə də olsa, razı sala bildim və yaşanan qaranlıq məqamlara doğru aydınlıq gətirməyim məni, bataqlıqdan çətinliklə canını qurtarmış bir canlı tək sevindirdi. Ancaq dəhlizdə Lalə ilə qarşılaşanda, qeyri-ixtiyari olaraq gözlərim yaşardı. Yaxınlaşıb əlimi saçına çəkdim. Üzümə baxıb gülümsəsə də, mənə elə gəldi ki, qız hər şeyi anlamışdı. Onun simasında, indiyədək görmədiyim bir kədər hiss olunurdu. Elə bil, qız son illərdə anasının cəsədi üzərində yaşadığına peşiman idi və indi bu günahının necə bağışlanacağını məndən soruşmaq istəyirdi. Sualın səslənməyəcəyini bilirdim, ancaq bu baxışlara belə tab gətirmək çətin olduğundan, mən əyilib sadəcə qızın alnından öpərək, evdən çıxdım.

- Elə bil yuxu görürəm… – qadın məni yola salanda, pilləkənlərlə aşağı düşərkən dedi – Bəs, nəyə görə o alçaq qətlləri eyni gündə edib?

- Tarixlərə fikir vermədiniz?! Nərimanın bildirdiyinə görə, Mahirə iyul ayının 25-də itgin düşüb. Demək, həyat yoldaşınız qadının cəsədini iki gün gizlədəndən sonra polisə xəbər vermək qərarına gəlib. Mahir də, Nərimanı daha da qorxutmaq üçün, bacısının öldüyü tarixdə, yəni iyulun 23-də ilk olaraq qızınız Nigarı, daha sonra isə…

- Kifayətdir… – o, ağlamsınaraq sözümü kəsib, zirzəminin yarıaçıq qapısına baxdı – Mən artıq bu evdən qorxuram. Burada yaşaya bilmərəm…

- Haqlısınız. Kim olsa, bu cür davranardı. Evin satılmasında sizə kömək edərəm… – qorxmuş qadına təsəlli verdim – Bu vaxt ərzində də, əgər istəyirsinizsə, Lalə ilə bizdə qala