a bilərsiniz…

Minarə xanım çətinliklə gülümsünərək təşəkkür edib, evdən bəzi əşyalar götürəcəyi üçün, gözləməyimi xahiş etdi. Fürsətdən istifadə edib, pilləkənləri aşağı düşərək, bağa keçdim və buradakı böyük xurma ağacına söykəndim. Bu an, yayın bu qızmar günəşli havasında içimə soyuq yağış kimi yağan sevinc hissinin bəlkə də yeganə bir səbəbi var idi: İllərdir vicdan əzabından gecəsini-gündüzünə satan Zivər xalaya baş verənləri detalları ilə danışa bilməsəm də, əslində Mahirənin Nərimana xəyanət etmədiyini söyləyərək, qadının çiyinlərindəki bu yükü götürəcəkdim… Amma bu uzun cümlənin sonuna qoyduğum cəsarətli “nida”nın da əhvalımı müsbət istiqamətdə dəyişdiyini qeyd etməliyəm. “Doğrudanmı, mən bu cür çətin işin öhdəsindən gələ bildim?! – deyə ağır-ağır düşündüm – Yoxsa bu, yatmağı özündən çox sevən bir insanın gördüyü növbəti bir yuxu idi?!” Başımı azca yuxarı qaldırıb, mavi səmaya baxdım və hər iki əlimlə xurma ağacına toxundum. Yox, əgər nəyinsə varlığı səndə əminlik yaradırsa demək, gerçəklik çəkidə daha ağırdır. Mən də həmin an, bu ağır reallığı asanlıqla hiss edirdim.

Üzərinə söykəndiyim ağac isə, sanki mənim varlığımı duyaraq, gecə yuxusuz qaldığımı hiss etmişdi. Ağac, elə bil bir qədər yumşalmışdı…

Endşpil (Hər şeyin