. – qadın çiynini çəkdi – Lalənin burada olub, ya olmaması heç nəyi dəyişməyəcəkdi.

- Siz məni düzgün başa düşmədiniz. – Minarə xanımın nəyə görə belə düşündüyünün əsl səbəbini bilmədən dedim – Mən əminəm ki, dünən anama da əhvalatı elə olduğu kimi danışmısınız.

- Siz mənə kömək edəcəksiniz?

- Bacardığım qədər, hə… Amma ilk öncə siz mənə hər şeyi gərək lap əvvəldən danışasınız. Məsələn, bu ailəyə necə düşdüyünüzdən başlayın.

Minarə xanım bir dəqiqəyə yaxın susdu. Sanki söyləyəcəyi ifadələrin ardıcıllığını qoruyaraq, onları beynində yerbəyer edirdi. Mən isə səbrlə gözləyirdim.

- Nərimanla dörd il bundan qabaq ailə qurmuşduq. – nəhayət, qadın dilə gəldi – Övladımız dünyaya gəlmədiyindən, ilk həyat yoldaşım Faiqdən altı il idi ki, ayrılmışdım. V. kəndindəki uşaq bağçasında işləyirdim. Elə Nərimanla da orada tanış olmuşdum. O, Laləni hər gün bağçaya gətirib, sonra da gəlib aparardı.

- Çox üzr istəyirəm, demək siz Nərimanla tanış olanda, Mahirə hələ ki, həyatda imiş?!

- Hə, onda Mahirə hələ itkin düşməmişdi.

- Bir sual da verəcəyəm, amma məni düzgün başa düşün. Nəyə görə Laləni Mahirə yox, məhz atası bağçaya gətirirdi. Sizcə bunun səbəbi nə idi?

- Nə demək istədiyinizi anladım. – Minarə xanım gözlərini məndən qaçıraraq, gülümsədi – Siz düşünürsünüz ki, Nəriman ora hər gün mənə görə gəlirmiş?! Ola bilər ki, haqlısınız, amma onun başqa çarəsi yox idi. Mahirə həm də epileptik olduğundan, Nəriman onu heç yerə tək buraxmazmış…

Bu anda iki məqam diqqətimi cəlb etdi. Birincisi, dünəndən bu yana artıq Mahirənin iki xəstəlikdən əziyət çəkdiyini öyrənmişdim. Bu, özlüyündə çox maraqlı fakt idi. İkincisi də, Minarə xanımın, bəzən həkimlərin belə “epileptik” deyil, “epilipsik” deyə səhvən işlətdiyi termini doğru şəkildə səsləndirməsi idi.

- Bağışlayın, siz ali-təhsillisiniz?

- Yox, – qadın sanki utanaraq dedi – amma məktəbdə əlaçı olmuşdum. Sadəcə sonradan davam etdirə bilmədim. Səkkizinci sinifdə oxuyanda, anam iflic oldu, yatağa düşdü. Ona görə