getmeyime razı olmasa da, onu birteher yola getirdim. Naharı bizde edib, saat ikide qonaqlarımızla beraber men de evden çıxdım. Hava çox gözel idi. Qonşumuz Sebuhiden, bizi maşınla T. kendine aparmasını xahiş eden kimi, razılaşdı. Sebuhi hem menim yaxın dostum idi, hem de biz, altı il bir sinifde oxumuşduq. Onun rehmetlik atasından qalma köhne bir ağ “Jiquli”si vardı ve bu maşın, onun kiçik ailesinin “çörek ağacı” sayılırdı. Odur ki, men haqlı olaraq qerar vermişdim ki, xeyiri yoldaşıma versem, daha yaxşı olar…

T. kendi bizim kendin bir neçe kilometrlik mesafesinde yerleşirdi. Yolumuzun bir hissesi, sıx ağaclıqlar içerisinden salınmış kele-kötür avtomobil yolundan keçdikde, sanki mene ele geldi ki, daha önce buralara heç gelmemişem. Sebuhi sükanı dönderib, maşını bir qeder hamar yolla tepeaşağı sürdükde ise, menzil başına çatdığımızı yeqin etdim, çünki uzaqdan gözüme, bir-birinden aralı yerleşen evler göründü. Yolun sağında ise, kiçik kendin böyük qebiristanlığı nezerimden yayınmadı.

- Çatdıq, elemi? – deye dostumdan soruşdum.

- He, bura T. kendidir, – Sebuhi mene baxmadan cavab verdi – amma size mehz hansı menzil lazımdırsa, onu deyersiniz…

- Minare xanım, düz gedirik? – güzgüden qadına baxdım.

- He, amma eger mümkündürse, qardaş burada, qebiristanlığın qarşısında saxlayıb, gözlesin. – o, çantasını eline götürdü – Nicat bey, menimle gede bilersiniz?

- Tebii ki… – deyib, razılaşdım ve ele o andaca Sebuhi “Jiquli”ni yolun kenarına çıxarıb, saxladı.

- Lale, sen maşında qal… – qadın ne demek istediyini hem de el işaresi ile qıza izah edib, avtomobilin qapısını bağladı – Gelin, Nicat bey… – deye meni arxasınca çağırdı – Qızımla, heyat yoldaşımın ölümü arasındakı esas benzerliyi size göstermek isteyirem.

Men, Minare xanımla birlikde, qebiristanlığın kiçik gireceyinden içeri daxil oldum. Bütün ehvalım korlanmışdı. Az önceki meşenin insanda yaşam hevesi oyadan yaşıllığından, quşların qulaqbatırıcı ceh-cehinden sonra, cansıxıcı ve rengsiz qebirlere

<< 1 ... 14 15 [16] 17 18 ... 89 >>