Yazar Kamil İsayev...
hekaye facebook...



( DEBÜT- YƏNİ İLK ADDIMLAR)

Üç aylıq tətil müddətimin demək olar ki, yarısından ço­xu­nu yatırdım. Sanki Bakıdakı təhsil həyatımın mənim üçün ən acılı dəqiqələri sayılan, səhər saat yeddinin yarısı durmaq əziyyətinin acığını çıxmaq üçün yaranan fürsətdən istifadə edirdim. Bəzən isə gecədən açıq qoyduğum, otağımın o qə­dər də kiçik olmayan pən­cərəsindən səhərlər içəri dolan ay­lardır həsrətindən boğuldu­ğum təmiz kənd havasını ciyərlə­rimə çəkərək, gün işığı zenit nöqtədə qərarlaşıb, göz qapaq­larımı açılmağa məcbur edənə kimi yatağım­dan durmurdum. Hələ üstəlik yarpaqları güclə titrətməyi bacaran həzin səhər mehi ki, öz mövqeyini dağlardan götürüb, istiqamətini kəndi­mizin sıx meşəliyindən salaraq uca-qoca ağacların, hələ bəl­kə də indiyədək rastlaşmadığımız çiçəklərin və güllərin ətir­lərini bir-birinə qarışdıraraq otağımın pəncərəsindən içəri doldururdu, vallah, heç səhər yeməyinə ehtiyac da qalmırdı. Ona görə də, çox vaxt yuxudan ayılanda, qonaq otağında anamın nahar süfrəsi ha­zırladığının şahidi olurdum.

…amma indi haqqında bəhs edəcəyim gün bir qədər fərqli başlamışdı. İki qadın səsi məni yuxudan amansızcasına oyatdıqda, ilk öncə dolabcanın üzərindəki saatı özümə tərəf çevirdim. Saat on birə işləyirdi. “Görəsən, qo­naq otağında nə söhbət gedir?” – deyə, yuxulu-yuxulu öz-özümə sual verdim və çarpayıma dirsəklənərək, başımı balışdan qaldır­dım. Səslərdən birini dərhal tanıdım. Bu, mənim anam Elmira xa­nımın səsi idi. Ona uşaqlıqdan “Elmira xanım” – deyə müraciət et­diyimi söyləsəm, heç də təəccüblənməyin. Mən indiyə qədər anama, maraqlı da olsa, “ana” – deyə səslənməmişəm. Bunun isə, mənim uşaqlığımla bağlı, məzəli və bir qədər də gülməli olan sə­bəb tarixcəsi var. Elmira xanım psixoloqdur. Yadımdadır ki, şə­hərdə yaşadığımız və rəhmətlik atamın sağ vaxtında, hansı ki, on­da mənim yaşım çox az idi və güzgüdə gördüyüm “məni” hələ ye­ni-yeni tanıyırdım, anamın yanına demək olar ki, eyni şikayətlə cürbəcür