getsin mi yoxsa səssizcə dayanıb baxsınmı?
Anar anidən özüdə anlamadan cəld evə daxil oldu. Və gördüyü mənzərə çox çətin idi. Əfşan və anasının cansız bədəni.
Əfşan. Anam anam o öldü
Anar səsizcə qıza yaxınlaşır yerə çökərək onu qucaqlayır.
Anar. Şişt sakitləş aglama anan aglamagını istəməzdi
Əfşan. Anam anam o yoxdu artıq məni atıb getdi o da məni tək qoydu
Anar. O səni atmadı dünyanın qanunu belədj bir gün gələn bir gün gedər. Anan səni atmadı
Əfşan. Niyə axı? Niyə? məni qoyub getdi? Indi mən nə edəcəm Hə? Mən təkəm artıq heç kimim yoxdu mən təkəm
Anar. aglama sakitləş sən tək deyilsən mən varam!
Anar xəyallardan ayrılır. Bütün diqqətini başını sinəsinə qoyub yatan Əfşana yönəldir. Əfşanın telindən öpüb qoxlayır.
Anar. Dedim axı aən tək deyilsən mən varam...
/ / /
Bərdə rayonu.
Rövşənin evi.
Nəzrin bir neçə gün olardıki xəstəxanadan çıxmışdı. Hər iki övladıyla çarpayıda uzanmış Rövşəni düşünürdü. Onun harda olmasını niyə gəlmədiyini düşünürdü ancaq.
Yusif. Anna
Nəzrin. Aycan
Yusif. Qoyxdum
Nəzrin. (Gülür) niyə
Yusif. Eyə biydimçi da gəymiyəssən
Nəzrin oglunu öpüb qoxlayır.
Nəzrin. Caan mənim şirinim. Mən heç səni qoyub gedərəm mən heç oglumu təkcə qoyaram
Yusif. Amma attam qoydu
Nəzrin. ( üzgün şəkildə ) şirinim atan səni qpyub getmiyibki gələcəkdə sadəcə işi var deyə bir az gec gələcək
Yusif. Ee mənnə nə gəysində tez gəysin
Nəzrin. Gələcək. Sən heç bacın la oynamırsan şirinim?
Yusif. Yo bayacadı deyə oynuyyammıyam
Nəzrin. Caan gəl bir az bacı ya baxaq
Nəzrin qızını qucagına alır Yusifdə onun yanında oturur.
Yusif. Anna bacımın addı nəydi?
Nəzrin. Zəhra
Yusif. (Gülür ) çim qoyubçi Zəhyanın adın?
Nəzrin. Atan
Yusif. Axı atta yanmızda yoxduy
Nəzrin. Zəng etdi dediki qızımın adı Zəhra olsun
Yusif. Bəs mənni soyuçmadı
Nəzrin. Soruçdu hətta dediki ogluma gələndə çoxlu oyuncaq alacam
Yusif. Ee mən oyuncay isdəmiyəm atammə isdəyyəm
Bu söz Nəzrinin ürəyini parçalayır.
Gözü dolur.
Nəzrin. ( Hıçqıraraq səssizcə ) bircə gəlsəydin