Tehranda Bir Alim Nəql Edir Ki Mən Hər Axşam Hüseyniyədə Minbərə Gedər Dərs Deyər Mohizə Edərdim. Işim Əsasən Cavanlarla İdi. Onlarla Daha Çox Söhbət Edirdim. Bir Gün Bir Cavan Gəldi. Təqribən 30 Yaşı Olardı. Dedi Ki, Ağa Səninlə Söhbət Eləmək istiyirəm. Dedim Yaz. O İsə Yazılmalı Olmadiğini Bildirdi. Dedim Bir Şeyi Ki Yaza Bilmirsən, Dilə Gətirmək Çətin Olar. Sabah Gətirib Mənə Bir Kağız Verdi. Kağızı Oxudum, Dedim Elə Bu Mən Axtaran Cavandır...Səhər Gəlib Onu Axtarıb Hüseyniyədə Tapdım. Və Dedim ; -"Səninlə Söhbət Etmək istiyirəm" Dedi ; -"Onda Bir Yerdə Oturub Söhbət Edək." Cavan dedi ; -"Ağa Məni Necə Görürsən ?" -"Dedim Mən Görücü Deyiləm" Dedi ; -"Yani Məni Necə Tanıyırsan ?" Dedim ; -"Dindar Bir Şəxs Kimi". Başladı Ağlamağa Ki ; -" Məni Tanımırsan, Mən Elə Günahkar İnsan Olmuşam ki, Heç Təsəvvürdə Edə Bilməzsən. Amma Zəhra(s.ə) Əlimi Tutdu." Başladı Danışmağa. -"Biz Cavanlarla Bir Ev Tutmuşduq Ki,O Evdə Günah İşlərlə Məşğul Olurduq Cavan Qızları Aldadıb Oraya Gətirirdik. Başdan - Başa Haram İşlərlə Məşğul İdik. Nə Allah, Nə İmam, Nə Namaz, Nə Aşura Heç Nəyə İnanmırdıq. Ancaq Keyf Edən İnsanlar İdik. Məhərrəm Olanda Deyirdik Ki ; -" iki Ərəb Bir-Biri İlə Döyüşüb Bizə Nə Onlardan." Bir Gün Aşura Gününə Təsadüf Edirdi. Yenə O Evə Gəldim. Gördüm Ki Heç Kim Yoxdu. Öz- Özümə Dedim ; -"Görəsən Bunları Hansı Molla Aldadıb Ki,,,Bu Gun Bura Gəlməyiblər." Və Maşına Minib , Çıxdım Yola Ki, Kimisə Aldadib Gətirim O Evə. Bir Xanım Qız Tələsirdi, Hüseyniyə Getmək İstəyirdi, Onu Maşına Götürüb, Yuvamıza Gətirdim. Qız Başladı ağlamağa , Yalvarmağa ki ; -"Sən Necə Kişisən Bu Gün Aşuradı Belə İş Tutursan. İmam Zaman(ə)dan Utanmırsan? İmama Əziyyət Verirsən Bu İşinlə. Heç Olmaya Bir Gün Etmə Bu İşi, Bir Gecə Kişi Ol Günah Etmə, Hüseyndən(ə) Utan." Mənə Təsir Etdi Bu Sözlər. Dedim Ki ; -"Yaxşı Bir Gün Günah Etməyəcəm, Görək Zəhra (s.ə) Mənə Necə Kömək Edecək." Xanim Qız İsə Dedi ; -"Sən Bir Gün Et Zəhra Sənin Əlini Tutacaq İnşaƏllah" Mən Onu Maşına Mindirdim Və Hüseyniyəyə