Belə bir rəvayət söyləyirlər: bir nəfər qədimdə Kəbə Evini ziyarət edəndə, gözü Kəbə Evinin divarındakı kağıza sataşır. Orada naməlum bir şair məkkəli bir xanıma olan böyük sevgisindən xəbər verirdi. O, boynuna alırdı ki, utandığına görə ona öz ürəyini aça bilmir və çıxış yolunu burada şeir yazmaqda tapır. Kimisi sevgisini etiraf etmək üçün bu yolu tapır, kimisi daha nələrə əl atmalı olur. Deyirlər, bədbəxt o kəsdir ki, sevmir və sevilmir! Bir şair isə hətta deyib: «Eşqdən ölən də şəhiddir». Sevməyən ölüdür desək, yanılmarıq. Aşiq olanlara fikir vermisiniz? Bütün çətinliklər asan həll olunur, insan hamını sevir, hamıya yaxşılıq etmək istəyir. Allah-Təala insanı elə biçimdə yaradıb ki, bəşər övladı sevgisiz yaşaya bilməz!..

Sev ki, seviləsən!
Həm kişi, həm də qadın kiməsə aşiq olur. Elə güjlü hiss yarana bilər ki, sevdiyinlə son nəfəsə qədər bir yerdə yaşamaq istəyirsən. Bu sevgi olmasa, ailə həyatı da mənasız olar. Ailə qurmaq demişkən, bəziləri düşünür ki, ailə qurmağa hazır deyil, bəziləri deyir, imkanım yoxdur, elələri də var ki, çiyninə yük almamağın dərdindən evlənmək istəmir. Bəziləri isə evlənməyib həm sevir, həm də öz fiziki tələbatlarını ödəyir. Əslində, evlənmək lazımdırmı?

Evlənmək də ibadətdir
Baxaq dinimiz evlilik barədə nə deyir. Qurani-Kərimə nəzər salaq; məsələn, bu ayə:
«Sizin üçün onlarla ünsiyyət edəsiniz deyə, öz cinsinizdən zövcələr xəlq etməsi, aranızda sevgi və mərhəmət yaratması da Onun qüdrət əlamətlərindəndir. Həqiqətən, bunda düşünən bir qövm üçün ibrətlər vardır!" (surə 30, ayə 21).

Allah insanı yaradarkən fitrətində əks сinsə qarşı bir meyil də qoyub. Kişi qadını, qadın isə kişini özünə сəlb edir. Nətiсədə ailələr qurulur, övladlar dünyaya gəlir. İnsanlar bir-birlərinə hiss etdikləri güсlü istəyə görə birləşirlər; düzdür, bəzi ailələr, sadəсə, qarşılıqlı simpatiya, bir-birlərinə olan mənəvi yaxınlığa görə qurulur. Anсaq bir şey aydındır ki, nə kişi qadınsız, nə də qadın kişisiz normal həyat sürə bilər. Məhəmməd