dedim ya uşaqlarsız gedirsən yadaki burda qalırsan!
Rövşən otaqdan çıxır Nəzrin ardından özün yataga ataraq aglamaga başlayır.
Nəzrin. Niyə belə oldu hər şey? Niyə hər şeyin yoluna düşdüyünü sanarkən həyatımız məhv oldu? Niyə axı?
Rövşən otaqdan çıxsa belə qapının qarşısında dayanmışdı. Nəzrinin bütün dediklərini üsyanını eşidirdi.
Rövşən. ( Pıçıltıyla ) ya Rəbbim mənə və ailəmə səbr ver.
Bircə hər şey düzəlsəydi bircə Nəzrin və uşaqları xoşbəxt edə bilsəydim.
Bagışla Nəzrinim səni incitdiyimçün bagışla amna məcburam sənin qarşına uşaqlar şərtin qoymasam gedəcəksən məcburam bunj etməyə. Bagışla məni...
4 ay sonra Səbinənin dogum sancıları.
Yarım saatdan çox davam edirdi dogum. Səbinənin səsi bütün evi bürümüş dü. Yusif qorxudan qulaqlarını tuturdu. Zəhra səsdən yata bilmirdi. Nəzrin sə əsəbi haldaydi. Əsəbindən ya Yusifə qışqırırdı yadaki əşyalarə yerə atırdı. Rövşən sə həmişə oldugu kimi evdə deyildi.
Az keçmirki körpə səsi eşidilir.
Nəzrin bu səsi eşidən kimi yerə çökərək aglamaga başlayır. Yusif heç nə anlamır. Qorxaraq anasına yaxınlaşır. Balaca əlləriylə anasının saçını sıgallayır.
Yusif. Ana aglama yaxşı olacaq mən yanında olacam
Nəzrin başını qaldırıb ogluna baxır. O an Yusifin sözü ona pis təsir edir. Oglunu qucaqlayaraq dahada hönkürür.
Nəzrin. Balaca körpəm mənim agıllı balam yaxşıki varsan. Sən olmasaydın bacın olmasaydı bəlkədə dəli olmuşdum
Mənim agıllı balam
Yusif. Ata səni atdı bizi atdı amma mən atmıyacam mən atam kimi olmuyacam mən həmişə sənin yanında olacam amma sən aglama nə olar
Nəzrin. ( Əliylə gözündən axan damlanı silir) mənim agıllı balam həmişə yanımda ol sən atana bənzəmə
Yusif anasını qucaqlayır.
Yusif. Söz ana söz mən atam kimi olmuyacam
O səni incitdi aglatdı amma mən etmiyəcəm (Zərnigar Səbinənin üstünə qışqırıb uşagın atasının Rövşən oldugunu deyən anda Yusif bunu eşitmiş və o andan atasına nifrət etmişdi)
Bir neçə saat sonra.
Evdə qəmginlik susqunluq hökm sürür dü. Zərnigar xanım əsəblə pəncərədən həyətə