etdiyi kimi Nəzrinə də pis təsr edir.
Rövşən. ( Əsəblə ) sonunda uşagıda mənə qarşı etməyi bacardın əhsən
Nəzrin. Mən heç nə etməmişəm
Nəzrin otaqdan çıxmaga çalışan anda Rövşən Nəzrinin qolundan tutub səxmaga başlayır. Nəzrin qorxaraq Rövşənə baxırdı.
Rövşən. Vaxt gələcək etdiklərinə peşman olassan!
Nəzrin. O vaxt heç bir zaman gəlmiyəcək mən heç vaxt peşman olmuyacam
Rövşən. Əmin olma bu qədər. Əslində səni qınamıram çünki sən heç nəyi bilmirsən
Nəzrin. Nəyi bilmirəm axı? nədir bilmədiyim de bilimdə
Rövşən. Heç nəəəə
O an balaca Zəhra danışmaga başlayır. Həyatda ilk dəfə ilk sözünü deyir.
Zərnigar. Yövsən (Rövşənin adını deyir)
Rövşən heç nə anlamadan qızına baxır.
Zəhra. Yövsən
Rövşənin o an əlləri boşalır. Nəzrinin qolundan əlin çəkir.
Gülərək qızını öpür.
Rövşən. Gözəl qızım atasının adını dedi
Nəzrin qorxu içindəydi heç qızının ilk sözünü dediyini belə eşitmirdi. Nəzrin susaraq otaqdan çıxdı.
Rövşənsə sadəcə fikrini qızına yönəltmişdi.
Bir gün sonra.
Rövşən bir gün idi gəlmişdi. Bir gün ərzində nə Səbinənin yanına getmiş nədəki uşagı görmüşdü.
Heç onlar haqda fikirləşmirdidə onun üçün sadəcə Nəzrin və uşaqları idi. Necə etsinki hər şeyi yoluna qoysun deyə fikirləşirdi. Fikirləri darmadagın idi.
Zərnigar otaga daxil olur Rövşən fikirli oldugundan fərqinə varmır.
Zərnigar. Rövşən bala Elgiz gəlib (Rövşənin digər dayısının oglu)
Rövşən. (Anasının səsiylə fikirldən ayrılır) hardadı?
Zərnigar. Aşagıda otaqda oturub
Rövşən. Beş dkya gəlirəm.
Zərnigar otaqdan çıxır.
Beş dk sonra.
Rövşən əsəbi şəkildə qonaq otagına daxil olur. Elgiz Rövşəni görən anda cəld ayaga qalxır. Rövşən əliylə oturmasını işarə edir. Zərnigar və Raqil də otaqdaydı
Rövşən. Ana sən çıx
Zərnigar. Mən heç yerə geymirən məndə burda olacam
Rövşən. Ana xaişedirəm
Zərnigar. Sözümün qarşısına söz qoyma! dedim çıxmıram
Rövşən məcburən heç nə demir.
Bir saat sonra.
Zərnigar. İradə Iradə
İradə anasının səsinə cəld otaga daxil olur.
Iradə. Buyur ana
Zərnigar. Səbinəyə