an Rövşən güclə onun agzına taxınlan süni nəfəs aparatını çıxardır.
Akim. Qardaş
Rövşən. (Güclə danışaraq ) sakit danış
Akim. Qardaş sən yaxşısan
Rövşən. Hə yaxşıyam narahat olma
Akim. Qardaş uşaqlara xəbər verim
Rövşən. Dayan
Akim dayanır.
Rövşən. Hələ yeri deyil. Sakitcə mənə qulaq as
Akim. Buyur
Rövşən. Birazdan həkim çölə çıxıb mənim öldüyümü deyəcək hər kəsə səndə həkim kimi bu yalana davam edəcəksən
Akim. Anlamadım
Rövşən. Akim mən ölmək üçün burdayam məni öıdürmək istəyənlərin planıyla yəni. İndi sən və mən onlara qarşı plana davam edəcəyik onları mənim ölümümə inandırıb olnarı qazdıqları quyuya salacayıq
Akim. Bəs uşaqlar
Rövşən. ( güclə danışır agrılar və nəfəs yavaş yavaş azalır oda buna rəgmən danışır) dedim axı onları inandırmalıyıq ölümümə ona görədə bir müddət heç kim sən və həkim xaric bir Allah bəndəsi mənim yaşadıgımı bilməyəcək
Akim. Başa düşdüm qardaş
Yarım saat sonra.
Həkim şöbədən çıxır və ardından bütün gözlər həkimə dikilir.
Və sonda bu cümlə.
Həkim. Başınız sag olsun.
Xəstəxana da hər kəs bir birnə qarşır. Kimisi aglayır kimisi xəstəxananın əşyaların sındırıb dagıdır kimisidə üsyan edir.
Akimsə sakit tərzdə sadəcə bu mənzərəni izləyir.
Bir neçə saat sonra. Rövşənin cənazəsi hesab edilən içərisində (xalça kiçik döşək cə ) Rövşən olmayan tabut Moskva dan vətənə yola salınır...
Sabah saat 6 olardı.
Rövşən güclə yuxudan oyanır və təəccüblənir. Təəccüblənməsinə səbəbsə Nəzrinin başı üzərində dayanaraq onu izləməsiydi.
Rövşən anidən Nəzrini özünə tərəf çəkərək qucaqlayır.
Rövşən. Nə olub belə məni izləyirsən?
Nəzrin. Nə bilim hələdə inana bilmirəm.
Rövşən. Nəyə?
Nəzrin. Sənin burda olmagına
Zəhra həmişə atam gələcək deyirdi bir neçə gün öncədən sonra Yusifdə onun kimi düşünməyə başlamışdı amma mən inanmırdım. Necə inana bilərdim axı? cənazəni görmüşdüm və hardan biləydimki o boş tabut idi.
Hə boş tabut.
Nə boş tabut? Mən indi boş tabuta görə aglayıb üzülmüşəm
Rövşən Nəzrinin sözünə gülür.
Rövşən. Hə təəssüf ki