verin!..

 

Əgər mənə əl qaldırsaydılar, elə qıy-qışqırıq salırdım ki,  camaatı başıma toplayırdım, onda özləri yerlərində donub qalırdılar. Belə olanda borclarını ödəyir, bildikləri bütün söyüş və başqa pis sözləri mənə və ustama yağdırır, sonra çıxıb gedirdilər. Ustamın yanına gəlib bunları ona danışanda qəhqəhə çəkib gülərək deyərdi:

 

– İt balaları müftəxorluğa öyrəşiblər, camaatı soyub öz boyunlarını yoğunlatmaqdan başqa bir iş bilmirlər.

 

Borclular arasında hər cür adam olurdu: arvad, kişi, çadralı, hicabsız, mülki şəxs, hərbçi, qoca, gənc. Onların camaatın malını yeməkdən niyə bu qədər xoşlandığını başa düşmürdüm. Kasib da deyildilər. Dükana biri dəbdəbəli geyim-kecimlə gəlirdi, biri parıldayan zərli-paqonlu mundirlə. Amma dad arvadların əlindən! Ustamın köməkçisi ağa Mahmudun başına nə oyunlar açırdılar, nə hoqqalar çıxarırdılar!

 

Bir gün bir arvadı təqib edirdim, əsl “firəng gəlincik”lərindən idi. Özünə əməlli-başlı əl gəzdirmişdi, kirşan üstündən kirşan vurmuşdu. O, üç kilo sümüksüz ət almış və ondan sonra yoxa çıxmışdı. Yadımdadı, əti alıb zənbilinə qoyandan sonra utana-utana dedi:

 

– Vay, pulqabım evdə qalıb! Nə pis oldu! Usta, indi mən neyləyim?

 

Elə baxdı, elə gülümsədi ki, ağa Mahmud dərhal dedi:

 

– Eybi yoxdu, xanım, sonra gətirib verərsiz, nə olacaq ki...

 

O, uzaqlaşandan sonra ustam ağa Mahmuddan soruşdu:

 

– Ağa Mahmud, bu alabəzəyi tanıyırdın?

 

– Vallah, elə də yox. Bir-iki dəfə ət alıb, müştəridi.

 

– Gərək Cəfəri göndərəydin dalınca.

 

– Yox, əşşi, inanmıram sən deyənlərdən olsun. Birdən xətrinə dəyər, bunlar varlı-hallı adamlardı.

Amma ağa Mahmud aradan 3-4 ay keçəndən sonra da həmin arvad bu tərəflərdə görünməyəndə dedi:

 

– O alabəzək əcəb hoqqabaz imiş! Bunları geyim-kecimlərindən də tanımaq olmur!

 

Mən də onun adama uzaqdan “gəl-gəl” deyən geyim-kecimini nəzərə alıb pulu rahatlıqla alacağımı düşünürdüm. Amma hiyləgərin yekəsi imiş. Məni o qədər