r bu küçədən o küçəyə, bu dalandan o dalana apardı ki, lap əldən düşdüm. Özü də elə forslanırdı, guya mən bunun evinin qulluqçusuyam, ona görə arxasınca qaçıram. Elə ki adam çox olan yerə çatırdıq və mən qıy-qışqırıq salmaq istəyirdim, səs tonunu dəyişib mehribanlıqla dillənirdi:

 

– Yaxşı, yaxşı, bildim.

 

Mən də elə bilirdim ki, xəlvət bir yerə keçən kimi pulu çıxarıb mənə vermək fikrindədir. Belə hallar çox olmuşdu. Mənə deyirdilər ki, gözlə, xəlvət bir yer tapaq. Sonra bir dalana, ya kandara çəkilib köynəklərini yuxarı qaldırır, mənim qığılcım saçan gözlərim önündə corablarının boğazından, ya alt paltarlarının büzməsindən əzik pullar çıxarıb mənə verirdilər. Amma bu dəfə yanılmışdım. İt qızı məni dolayırdı, hər hoqqadan çıxırdı ki, camaatın yanında onu biabır eləməyim. Xəlvət yerə çatanda yerdən daş götürüb arxamca atırdı. Daşların 2-3 dənəsi lap qulağımın dibindən keçmişdi.

 

Axır ki, onu tələyə saldım. Alış-veriş sıralarının birində başladım hay-küy salmağa, qışqırmağa. Bütün dükançıları, yoldan keçənləri yığdım başıma. Arvad çox pis ilişmişdi. Pulu çantasından çıxarıb üzümə çırpdı, ağzını əyə-əyə dedi:

 

- Al, itaparan olsun!

 

Pulu götürüb yola düşdüm. Bir neçə küçə gedəndən sonra gördüm sürətlə arxamca gəlir. Pulu verməyinə peşman olmuşdu. Elə bilirdi ki, mənim özümə iki tümən verib pulunu geri ala bilər. Zəmanənin ən hiyləgər adamlarından biriymiş. Kaş onda mənim yanımda olaydın və onun həmin xəlvət küçədə necə yaxşı və mehriban davrandığını öz gözlərinlə görəydin!

 

Həmin gün səhər qar yağmağa başlamışdı, özü də necə qar! Kaş orda olaydın və onun yağmağına tamaşa edəydin! Qar əvvəl küçə və xiyabanları basdı, sonra elə bil “əlini uzadıb” hər şeyin üstünü örtdü, evlər, yollar, ağaclar ağappaq oldu. Qar! Qar! Qar! Kaş görəydin qar üstünə qar necə yağır, üst-üstə necə qalanırdı! Qar dönüb yekəpər, bədheybət bir adama çevrilir, guya əllərini havaya qaldırırdı; qar dönüb olurdu bir ağac və kiçik ağ quşlar gəlib onun