budaqlarında otururdular; qar çevrilirdi novçadan sallanan şıltaq bir pişik balasına! Qar! Qar! Adam istəyirdi ki, bütün günü ocağın yanında oturub, qarın yağmasına tamaşa etsin.

 

Od qalanmış manqalın qırağında əyləşmişdik. Bazarda kasadlıq idi, müştəri azalmışdı. Soyuq adamın atasını yandırırdı. Heç kəsdə çölə çıxmağa həvəs yox idi. Ətdən çıxan sür-sümük piştaxtanın üstündə yığılıb qalmışdı. Polkovnikin xidmətçisi gəlib onları itləri üçün aparmamışdı. Piştaxtanın görünüşü yamanca pozulmuşdu. Gərək sür-sümüyü fitənin arasına yığıb çölə aparaydım. Amma kim idi manqalın yanından duran! Manqalın istisi adama əməlli-başlı kef verirdi və ustamın söhbəti könül oxşayırdı.

 

O, uzaq keçmişdən danışırdı: bir “sir”  yağın dörd abbasıya, yumurtanın dənəsinin bir sənara olduğu və xeyir-bərəkətin qeybə çəkilmədiyi vaxtlardan. Ustamın qardan xoşu gəlmirdi. Hətta qarla düşmən idi. Qaşqabaqlı halda qar dənəciklərinə baxar və belə deyərdi:

 

– Qurban olum yağışa. Qar nədi?! Yağış bir müddət yağır, vəssalam. Amma qar yerdə qalır, yerin nəfəsini kəsir. Qar camaatın həm canının, həm də malının düşmənidir. Əhalinin evini yıxır qar. Dilsiz-ağızsız heyvanları çöldə ac-yalavac qoyur.

 

Ustam danışırdı ki:

 

– Keçmişdə bir dəfə adamboyu qar yağmışdı. O qar evlərin təməlini islatdı, divarları uçurdu, ağacları sındırdı, mal-heyvanı acından qırdı. Camaatın vəziyyəti çox pisləşdi. Qəhətlik, xəstəlik tüğyan edirdi. İnsanlar bir tikə çörəyə görə hər işə əl atırdılar. Acından köpür, yıxılıb ölürdülər.

Ustam gözlərini qar dənəciklərindən çəkmədən sözünə davam edirdi:

 

- Allah rəhmət eləsin hacı Yəhyaya, qəbri nurla dolsun! Bir gün xəlvətcə qazanlara neçə kisə düyü töküb ocağın üstünə qoydu, yaxşı bir dəmpüxtək  bişirdi. Sonra da boşqablara çəkdi və mənə dedi:

 

– Abbas, ağacan, savabı sənin olsun, apar bunları imkansızlara çatdır, Əli əvəzini yetirsin!

 

Çox soyuq idi, qar aman vermədən yağırdı. Mən dəmpüxtək boşqablarını götürüb çölə çıxır,