, aparıb imkansız adamlara verirdim. Heç yadımdan çıxmaz, axırıncı boşqabı özüm üçün götürmüşdüm, evə tərəf gedirdim. Qəfil, palçıqdan tikilmiş bir komadan ağlayan uşaq səsi eşitdim. Bir az qabağa getdim, qapının dəliyindən içəri baxdım. Gördüm ki, çox gənc bir qadın oturub yerdə, döşünü salır südəmər körpəsinin ağzına. Körpə onun döşünü ağızına alır, sonra itələyib ağzından çıxarır və başlayır ağlamağa. İki yaşlı bir başqa uşaq da ağlayaraq: “Ana, acmışam, acmışam...” deyirdi. Bilməzsən bu səhnəni görəndə nə hala düşdüm! Ürəyim ağrıdı. Yavaşca qapını döydüm. Qadın pərişan halda qapıya çıxdı. Dəmpüxtəki boşqabqarışıq ona verdim. Sonra əlimi saldım cibimə və üstümdə nə qədər pul var idisə, hamısını çıxarıb qoydum boşqabın qırağına, çıxıb getdim...

 

Ustam danışa-danışa çölə baxırdı. Hiss olunurdu ki, qarın zəifləməsinə sevinir. Artıq bayırda tək-tük də olsa, adamlar gözə dəyirdi. Göydən seyrək qar dənələri ensə də, daha bunun adına “qar yağır” demək olmazdı. Bu, səhərdən fasiləsiz yağan qarın “dibində qalanı” idi.

 

Ustam çölə baxdığı yerdə birdən dik atılıb çığırdı:

 

– Cəfər, qaç dalınca, aradan çıxır!..

 

Manqalın yanından durub çölə qaçdım, soyuq – amansız soyuq haqladı məni. Ustam arxamca qışqırdı:

 

– İyirmi tümən borcu var! Neçə dəfə ət aparıb, həmişə də “gətirib verəcəm” deyib, gəlməyib!..

 

Ayağımı qara basan kimi başladım titrəməyə. “Ay arvad, axı bu nə vaxtın çölə çıxmağıdır? Axı sən heç dünyanın düz vaxtı bu tərəflərdə görünmürdün, indi, heç it öz başını damından çıxarmadığı bu qar-qiyamətdə çöldə nə gəzirsən? Elə məni manqalın yanından durğuzmağa gəlmişdin?!” İnsafsız arvad elə də cəld yeriyirdi! Mən iki addım atmamış o, artıq tini burulmuşdu. Əynində andıra qalmış çadra, ayaqlarında qaloş! Bir az yeyin getmək istədim, az qaldı başı üstə yıxılım zəhrimar qarın içinə. Tinin başına çatdım. Orada heç kəs yox idi. İşləri korlamışdım, əlimdən qaçırmışdım onu. Küçənin axırına kimi qaça-qaça getdim, o biri tinin başına