çatdım, amma arvaddan əsər-əlamət yox idi. Əlim ətəyimdən uzun qayıtdım dükana.

 

– Ay fərsiz, əldən buraxdın, hə? – ustam dilləndi.

 

Oturmaq istəyirdim ki, sür-sümüyü göstərib dedi:

 

– Daha durmusan, bunları da yerbəyer elə.

 

Mən sür-sümüyü fitənin arasına yığıb bərk düyünlədim, sonra dalıma atıb bayıra çıxdım. Döyülmüş it kimi titrəyirdim. Zəhrimara qalsın bunu! Hava yaxşı olanda qalan sür-sümüyü digər tullantıların yanına qoyub yol üstündəki zibilliyə atır, sonra məxsusi bir avazla səslənirdim, dərhal itlər quyruqlarını bulaya-bulaya gəlirdilər. Amma indi o qədər yol getməyə hövsələm yox idi. Buna görə də sümükləri arxa tərəfdə bir yerə atıb geri döndüm. Bu amansız qarın soyuğundan az qalırdı ayaqlarım qopub düşsün. Qayıdıb ayaqlarımı ocağa yaxınlaşdırdım. Ocağın istisi çox xoş gəlir, adama ləzzət verirdi. Az qalırdım ayaqlarımı soxum odun içinə. Hələ tam qızınmamışdım ki, ustam qışqırdı:

 

–Yenə çıxdı ortaya! Tez ol, qaç arxasınca, amma daha bu dəfə əldən buraxma! İyirmi tümən səkkiz qiran  borcu var. Məzhəbsiz, nə gəlib ət alır, nə də borcunu qaytarır...

 

Başılovlu çıxdım. Zəhər tuluğuna dönmüşdüm. Bıçaq vursaydılar, qanım çıxmazdı. Bir buna deyən lazım idi ki, axı sən heç buralara üzükməzdin, indi nə azarın var bu tərəflərdə?!

 

Küçənin başında ona çatıb qışqırdım:

 

– Xanım, ay xanım!..

 

Bir-iki kişi dönüb mənə baxdı. Lap xəcalət çəkdim. Məhəllə uşaqları ilə çoxlarını sınamışdıq. Əgər min nəfərin içində, tutalım, “Rüqəyyə xanım, hey!” desəydin, bütün kişilər dönüb sənə baxırdılar. Elə bil hamısının adı “Rüqəyyə xanım”dır.

 

Küçədə sakitlik idi deyə, səsim bomba gurultusu kimi yayıldı.

 

– Ay xanım, heeey!..

 

Amma o qadın heç nəyə fikir vermir, yeyin-yeyin addımlayırdı. Öz-özümə:

 

– Bu lap yaramaz əbləhlərdəndir, - dedim.

 

Yırtıq-deşik qaloşları da buna bir işarət idi. Az sonra özümü arxadan ona yetirib qışqırdım:

 

– Xanım, ay xanım!

 

O, qəfildən