n dayandı və dönüb üzümə baxdı. Üzünü görəndə yerimdə donub qaldım. Çox gözəl, təravətli, həm də gənc bir qadın idi. Özü də bir az yağış yağandan, ya külək qalxandan sonra üzünə baxmaq mümkün olmayanlardan deyildi. Elə ürəyəyatan, könülaçan siması vardı ki, baxdıqca baxmaq istəyirdin. Çadrasına bərk-bərk bürünmüşdü, qoltuğunun altında bir batmanlıq qazan boyda bir boğça tutmuşdu. Üzümə baxa-baxa dedi:

 

– Nə istəyirsən, ay oğlan?

 

– Məni ustam göndərib...

 

Sözümü ağızımda qoydu. Gözündəki parıltıdan məni tanıdığını anladım. Narahat tərzdə dedi:

 

– Get ona de ki, dalımca adam göndərməyinə ehtiyac yoxdu, hazır olan kimi gətirəcəm.

 

Başqaları kimi əsla nala-mıxa vurmadı. Elə əvvəldən başa düşdüm ki, oyun çıxaranlardan deyil. Amma bu amansız soyuq ovqatımı zəhrimara döndərmişdi.

 

– Ustam tapşırıb ki, pulu almayınca ayağını dükana basma.

 

– Bala, axı mənim arxamca düşməyin yaxşı deyil. Camaat görür. Bu, mənim üçün ayıbdır. Get ustana de ki, əlimə pul düşən kimi əvvəl sənin pulunu verəcəm. Mən onun pulunu yeyən deyiləm! Gör mən neçə ildir, onun müştərisiyəm!

 

Soyuq indi tamam səbrimi kəsdi.

 

– Deyib ki, pulu almayınca dükana gəlmə. Kasadlıqdı, vəziyyət yaxşı deyil.

 

O, bir an dayanıb üzümə baxdı. Sonra bir kəlmə də demədən başını aşağı salıb cəld yeriməyə başladı. Elə bildim ki, ağlına nəsə bir çarə gəlib. Adətən, bir söz deməmək yaxşı əlamət sayılırdı. Məni aparırdılar evlərinin qapısına və ondan-bundan borc alıb verirdilər. Bu o qədər yaxşı qadın idi ki, təzədən üz vurmağa ürəyim gəlmədi. Məni nə söyür, nə daş atır, nə də təhdid edirdi. Beləcə, daha heç nə demədən arxasınca getdim. O da dillənib bir söz demirdi. Amma camaat bizə baxırdı. Axırda bezib dayandı. İri qara gözlərini mənə zilləyib:

 

– Oğul bala, inan ki, olsaydı, verərdim. Belə dalımca düşmə, yaxşı deyil, camaat pis şeylər fikirləşər. Axı sən uşaq deyilsən, belə şeyləri başa düşməlisən.

 

Səsi titrəyirdi. Bilmirəm, bunun