səbəbi o lənətə gəlmiş soyuq idi, ya başqa nəsə. Əvvəl elə fikirləşmişdim ki, məni borcunu qaytarmaq üçün evinə aparır. Xam xəyallara dalmışdım. Yenə zəhər tuluğuna döndüm. Soyuqdan ayaqlarım sözümə baxmır, az qalırdı qulaqlarım qopub düşsün. Ustamın “ay fərsiz, əlindən çıxartdın hə?” deməyi yadıma düşdü. Başladım qışqır-bağır salmağa. Qadın çaşıb qalmışdı:

 

– Ay insafsız, əgər yoxdursa, axı hardan alıb verim?! Camaatın yanında məni biabır etmək istəyirsən? Yaxşı, qışqırma, sabah bir yerdən tapıb gətirərəm. Vallah, gətirəcəm.

 

Yenə cəld yeriyib uzaqlaşmaq istədi. Çadrasının bir tərəfindən yapışdım. Ayaqlarım, qulaqlarım donurdu. Qulağımda “ay fərsiz, əlindən çıxartdın hə?” cümləsi cingildəyirdi. Məni ağlamaq tutmuşdu.

 

Səsimi xeyli qaldırmışdım.

 

Camaat başımıza yığışanda qadının çöhrəsi meyit rəngi almışdı. Adamlar mənim halıma yanırdılar:

 

– Ay uşaq, nə olub? Niyə ağlayırsan?

 

Səsimi bir az da qaldırdım, qışqırığm bütün küçəni bürümüşdü. Sonra, bilmirəm, nə dedimsə, qadın mənim üstümə yeridi və boş əli ilə məni vurmağa başladı. Başıma elə vurdu ki, əməlli-başlı ağrı hiss elədim. Gözüm yaşla doldu. İnsafsız çox möhkəm vururdu, əli də yaman ağır idi. Məni o vaxta kimi heç kəs, hətta atam elə vurmamışdı. Yanaqlarımdan yaş süzülürdü. Ətrafdan səslər ucalmağa başladı:

 

– Ay qız, niyə vurursan uşağı?!

 

– Sənin nə haqqın var onu vurmağa?! Uşaq görmüsən onu?

 

Qadının davranışından heyrətə düşmüşdüm. İş heç vaxt bu həddə çatmazdı. Adətən, camaat yığışan kimi məsələ həll olurdu. Amma indi bəyaz çöhrəli bu qadın göz qabağındaca məni döyürdü. Əgər camaat onun əlindən almasaydı, şikəst edəcəkdi məni. Mat qalmışdım. Nə özü mərəkəni tərk edib gedirdi, nə də başqaları kimi necəsə mənim könlümü almağa çalışırdı... Elə hey vururdu. Sanki nə etdiyini özü də bilmirdi. Küçədə qoltuğunda boğça, qarın içində dayanmışdı. Camaat bizi dövrəyə almışdı. Mən tamam özümü itirmişdim. Ona həm acıqlıydım, həm də yazığım gəlirdi.