. Kaş əvvəldən buraxaydım, çıxıb gedəydi. Onun nə hala düşdüyünü görmək lazım idi! Çöhrəsində çox yazıq və miskin bir ifadə vardı. Dövrələmə dayanan camaatın ortasında durmuşdu, qara gözlərindən qığılcım saçılırdı. Beləcə dayanıb kövrək bir ağac kimi titrəyirdi.

 

Mənimsə ayaqlarım, qulaqlarım, əllərim donurdu. Günahın hamısı yenidən yağmağa başlamış qarda idi. Mən lap itə dönmüşdüm: yava, quduz bir itə. Qadının çadrasından yapışıb dartdım. Qoltuğunun altındakı boğça aşağı sürüşdü. Gördüm ki, onu vahimə bürüdü, özünü itirdi. Boğçanı möhkəm tutmaq istədi, amma əlləri əsdi, boğça onun qoltuğundan sıçrayıb top kimi göyə qalxdı: eynən futbol topu kimi. Və havada açıldı. Onun içindən sür-sümük töküldü... Mənim bayaq küçəyə tökdüyüm, adətən, polkovnikin xidmətçisinin itlər üçün apardığı sür-sümük... Onlar hamının gözü qarşısında yerə səpələndi.

 

Qız gözümün qarşısında bükülüb ikiqat oldu. Sür-sümüyün üstünə əyilib dizlərini yerə qoydu, yanağındakı göz yaşlarını silməyə başladı. Mənim nitqim qurudu, cəld irəli atılıb, yerdəki sür-sümüyü tələsik toplamağa başladım. İçim həm başımıza yığışmış adamlara, həm də özümə olan hirs-hiddətlə dolmuşdu...

 

Sonra nə oldusa, yadıma gəlmir. Bir də onu gördüm ki, yağan qarın altında ağlaya-ağlaya qaçıram. Qar, lənətə gəlmiş