Onda mənim 14-15 yaşım olardı. Müştərilərin arxasınca qapılara gedər, borcları yığardım. Ustam həmişə məni atama tərifləyərdi:

 

– Maşallah, çox qoçaq və diribaş uşaqdı. Hara göndərsəm, pulu almamış geri dönmür.

 

Bizim qəssab dükanı yolun üstündəydi. Cürbəcür müştərilərimiz olardı. Ora çox iyrənc məhəlləydi. Ürəyin istəyən qədər müfəttiş, zabit və hər cür müftəxor vardı. Gəlib nisyə ət alırdılar, amma sonra dükana borclu olduqlarını “unudurdular”. Gərək bunu kimsə onların “yadına salaydı!” Uzaqdan qaraltıları görünən kimi ustam tez qışqırardı ki:

 

– Ağa Cəfər, tez qaç dalınca, get gör, neynirsən!..

 

Çox murdar iş idi. Bunun üçün həm üzlü, həyasız olmalıydın, həm də inadkar və zirək. Bir sözlə, murdarçılıq... İndi yadıma düşəndə ürəyim bulanır. Amma o mənim bütün hiylə və fəndlərini öyrəndiyim yeganə iş idi. Mən onun bütün yollarını sınaqdan keçirmişdim. Elə buna görə də ustam xətrimi çox istəyirdi və onun-bunun yanında “zirək uşaqdı, qoçaq uşaqdı” deyə-deyə hey məni tərifləyərdi. Onun işi məni tərifləməkdən ibarət idi. Mənim də qoltuğumun altı qarpızlanırdı, özü də necə! Elə bilirdim ki, bu işi ancaq mən bacararam. Dükanın digər şagirdlərinin belə bir bacarıq və qabiliyyəti yox idi. Buna görə də onların qabağında çox qürrələnər və özümü dartardım.

 

Bəhanələr bir-birinə oxşayırdı:

 

– Bəli, bəli, düz deyirsən, yadımdan çıxmışdı. Sabah gəlib həll edəcəm, indi xırda pulum yoxdu.

 

Ya xırda pulları olmurdu, ya tələsirdilər, ya vaxtları olmurdu, ya da başqa bəhanələr. Axırda da kobud sözlərlə və hədə-qorxu ilə məni özlərindən uzaqlaşdırmaq istəyirdilər.

 

– Ayıbdı, ay uşaq, itil get burdan, yoxsa tutub polisə verərəm səni!

 

Belə hədə-qorxuları çox eşidirdim. Gah səslərinin qalın yerinə salardılar, gah üzlərini turşudardılar, gah gözlərini bərəldərdilər, gah da barmaq silkələyərdilər. Amma kim idi onların qabağında geri çəkilən və əl çəkən! Onda mən də keçirdim çığır-bağıra:

 

– Ət almısınız, pulunu