Gözünü mavi və saf səmadan ayırıb bir az bu şəhərə bax. Küləklərin şəhərinə bax. Bax ki, anlayasan həyatı. Bax ki, görəsən adələti. Bəzən baxanda görmürsən, amma sən yenə də bax. Əl-ələ tutuşub ətrafa sevgi saçan sevgililərə bax. Məqsədsiz olaraq yerə tullanan o saqqızxları qaşıya-qaşıya çıxardan əmilərə, xalalara bax. Bir də onlardan uzaq duran "elit” Bakı sakinlərinə... Bax, bax bu gün dənizə. Qaradır, bozdur. Mavini əlinə alıb qara. Yağış yağırdı. Dəniz də hirsləndi, qaşqabaqlı piyadalar da. Çıxartdılar hərəsi bir rəngdə olan çətirləri, incitdilər yağış damlalarını... Bu şəhərə bir bax. Palçıqlı yollar üzərində güllər, çiçəklər bitib indi. Hər kəs ona heyrandır, hər kəs ona tapınır. Bu şəhər bir ilahi, bir tanrı...Bəs, bəs 0 4 fəsili bu tozlu şəhərdə birlikdə keçirən insanlar? Piyadalar, işçilər, işsizlər, tələbələr... Bax bu şəhərə Tapa bildinmi ədaləti? Tapa bildinmi gerçəkləri? Tapa bildinmi, kiçik bir məhlədə toplaşan üzəri kirli, ürəkləri təmiz insanları? Bu qədər sadədirmi bir şəhərə aşiq olmaq, onu sevmək? Bu qədər sadədirmi bir şəhəri mükəmməl görmək? Küləklər şəhərini, küləklər məkanını sevmək asandırmı? Sadədirsə, niyə ən zəif küləkdə insanlar evlərinə qaçır, ən kiçik bir yağmur damlasında çətirlərini açırlar? Bu şəhərə bir bax..