Dəmirçi uzun illər cavanlıq edib gəzib-tozduqdan sonra bir gün özünə gəlir. Yaşayışının doğru olmadığını anlayıb tövbə edərək hər şeyi bir kənara qoyub Allahın yoluna qədəm qoyur. Amma bundan sonra da həyatı rahatlaşmır, əksinə problemləri, sıxıntıları günü gündən artmağa başlayır.

Bir gün dostu onun e'malatxanasına gəlib deyir:

" Vallah, səni süstləşdirmək və tutduğun bu yoldan çəkindirmək istəmirəm. Amma Allah yoluna qədəm qoyduqdan sonra lap pis sıxıntılara düşmüsən ki?!"

Dəmirçi bir söz deyə bilmədi. Çünki bir neçə müddət idi ki, bu sual onun da beynini qurcalayırdı. Amma dostunun da sualını cavabsız qoymaq istəmirdi, sadəcə verəcək cavabı yox idi.

Bir neçə saniyə sükut etdikdən sonra dəmirçi sanki istədiyi cavabı tapdı və belə dedi:

"Bilirsən, mənim yanıma xam polad gətirirlər, mənsə onlardan qılınc düzəldirəm. Əvvəl onları cəhənnəm kimi isti kürənin içərisinə salır, közərənə kimi qızdırıram. Sonra ən ağır çəkicimi götürərək onu istədiyim şəklə salmaq üçün döyəcləməyə başlayıram. Sonra bu qızarmış poladı soyuq suya salıram. Bə'zən sanki poladın istidən soyuğa düşdüyü üçün necə sızıldadığını, nalə çəkdiyini eşidirəm".

Dəmirçi yenə bir neçə saniyə susdu və sonra sözünə davam etdi:

"Bə'zən görürəm ki, bə'zi poladlar bu əziyyətlərə dözmür və üzərlərində çatlar əmələ gəlir. Artıq bu poladlar gərəksiz olduqlarına və işə yaramayacaqlarına görə onları kənara atıram.

Bəli, Allah bə'zən məni "istiyə" salır və bə'zən də möhkəm "döyəcləyir". Bə'zən də həmin soyuq suya batırılan polad kimi nalə çəkirəm. Amma Allahdan təkcə istədiyim budur:

Allahım, istədiyin şəklə düşməyincə məndən əl götürmə. Məni istədiyin formaya salmaq üçün bəyəndiyin hər bir üsuldan istifadə et, nə qədər zaman lazımdırsa, məni döyəclə. Ancaq nə olar, məni gərəksiz polad kimi kənara atma!..."

İlahi, günahlarımı bağışla,
çünki günahlarıma Sənin qədər səbr edən birisini görmədim...