verir. Onların yerini dolduran yeni eritrositləri isə insan sümüyünün içərisində yerləşən qırmızı ilik hazırlayır. Sümüyün içərisində bir də sarı ilik olur ki, adi vaxtlarda bu ilik bir dənə də olsun eritrosit hazırlamır. Ancaq insan xəstələndiyi, yəni mikrobların hücumuna məruz qaldığı zaman daha çox eritrositlərə ehtiyac olur ki, bu zaman sarı ilik "qonşuluq" vəzifəsinə layiqincə yerinə yetirir; Heç vaxt görmədiyi işi görür, yəni eritrosit hazırlamağa başlayır.

İnsan o qədər mürəkkəb və qəribə məxluqdur ki, onun anatomiyası və fizyologiyası kimi psixologiyasını da tam olaraq başa düşmək mümkün deyil. Səbəbini bilmirəm, amma dəfələrlə şahid olmuşam ki, bəzi insanlar ictimai yerlərdə, xüsusilə də ictimai nəqliyyatda telefonla danışmağa daha çox can atırlar. Metro tuneldən çıxar çıxmaz tez telefona əl atırlar. Qatarın stansiyada 15-20 saniyəlik dayanmasından istifadə edib kiməsə zəng edirlər. "Salamdan", "nə var-nə yoxdan" sonra, "qatar tunelə girir dalğa itəcək" deyib, telefonu söndürürlər. Qatardan enənə qədər hər stansiyada bunu təkrarlayırlar. Avtobuslarda da vəziyyət oxşardır. Ötən gün gənc bir xanım avtobusa minər-minməz telefonunu çıxarıb kiməsə zəng etdi və başladı hündürdən danışmağa. Arada bir başını qaldırıb avtobusdakıları seyr edir və insanların ona baxdığını görüb səsini bir az da yüksəldirdi. Sanki insanların diqqətini özünə yönəldə bilməsi ilə qürrələnirdi...

Görəsən özünü ictimai yerlərdə apara bilməyən bu cür insanlar bilirlərmi ki, onların yaşaması üçün hər gün milyardlarla eritrosit özünü "fəda"