Keçmişində biri var, sənin gözlərindən bəllidir.
Əlildir yaddaşın, aldığın nəfəs əziyyət verir ruhuna.
Şirin gəlir çəkdiyin bu ağrılar, unutmaqda istəmirsən.
Qısılmış bir küncə, nə gözlədiyni özündə bilmirsən...
Onun yanağından süzülür dənələnmiş göz yaşları,
Öldürür unutmaq eşqini, hazırladığın nifrətinə qalib gəlir.
Bir gün dəyişmək istəsən hər şeyi, başla yaddaşından,
Sil at keçmişi, qalmasın onun ücün qurulmuş xəyalların.
Dəyiş yolları, xatirsəni göstərməsin getdiyin cığırlar,
Hər dəfəsində onu görmək ümidini çıxar birdəfəlik ürəyindən.
Yoxsa nə o xoşbəxt ola bilər, nə sən yenidən sevə bilərsən...

Gedə bilməzsən çox uzağa, hey gözlərin yolda qalacaq.
Bəlkədə heç vaxt bilməyəcəksən itirmisən hər şeyini.
Tək əlində olan zamandı, onuda boşuna gözləməklə itirirsən.
Bilirsən ki, gələn deyil heç vaxt, ölüm kimi əbədidi.
Tək fərqi yuxularına hələdə yuxu qatmaqdı.
Ağlamaqdı tək dərmanı, onuda sən bacarmırsan.
Sən yaralısan, onun əli qanlı, günahını yumağa su axtarır,
Aldığı hər nəfəsində sayır, geridə qalan cəzasını.
Bundan sonra rahatlıq tapmayacaq, daşlaşmış yarım ürəyi,
Unudacaq sənidə, heç özüdə düşməyəcək öz yadına.
Nə sən yata biləcəksən onu hər gecə düşünmədən,
Nə o açmayacaq gözlərini, birdə yaşamaq həvəsiynən...

Birini başa düşmək ücün onun yaşadıqlarını yaşamalısan.
Yoxsa etdiyin ‘dərd’ dostluğu vəfasızlıqla tamamlanır.
Dönürsən öz dünyana, böyüdürsən bütün dərdlərini,
Fırlanır dünya başına, onun xəyalları birdə sən varsan.
Bağlı gözlərin, ətrafında səs-küy, eşitmədiyin ‘çağrılar’,
‘Məni sev’ deyən məsum baxışlara göz yumursan.
Sənə edilənin qisasını alırsan eləbil, düşüncəsiz...
Səbəbsiz qarşılıqsız qoyursan səni səndən çox səvəni.
Bu dəfə sənsən qaçıb gedən, arxanda biri gözü yaşlı,
İndi bilirsənki növbə sənin peşman olmağındadı...

Getmək qalmaq əlində deyil, azadlıqda dusdaqsan.
Məcbursan ‘kim’ olmağa, yaşamağa hissə-hissə .
Çox adam var ətrafında, səsini eşidib ha deyəcək,
Başa düşəcək tək adam var,