ac
qalacagıq.Yene sag olsunlar,
cox vaxt avtobusa minirem,
shoferler menden pul goturmur.
Amma elesi var, sebetimi gorub,
hec avtobusa minmeye qoymur.
Qıza bu olkenin peygember kimi
uzu nurlu adamı da var,
shumurden beteri de.Allah ondan
saxlasın ki,qabagına tez-tez
shumur cıxa.

Gozleri dolur, ovcundakı
limonları buraxmayaraq, elinin
dalı ile gozlerini silir. Hiss
eleyirem ki, ozum de alınıram.
Seltenete baxıram, anam
yadıma dusur: sacı xınalı, totuq-
motuq, arada qalxan qan
tezyiqine , sekerine gore her defe
bizi trekqopmasına salan anam.
Anam bu haqqı iyirmi ilden artıq
balaları ucun kipriyi ile od
goturerek qazanıb. Amma
Seltenet de bunu eleyib axı...
Seltenetin ellerine baxıram.
Anamın ellerine oxsayır. Daha
dogrusu, butun zehmetkes
qadınların, anaların eline. Elini
opmek isteyirem. Amma bilirem
ki, ne Seltenet, ne otub-kecenler
bu hereketimin sebebini hec
vaxt basha dusmezler. Basa
dusseler de,saxta,suni bilerler,
inanmazlar semimiyyetime.Bu
olkede utanmadan sedeqe
uzada bilmediyim dilencinin,
utanmadan limon ala
bilmediyim limonsatanın
qarsısında ozumu vetendas
kimi, insan kimi, qadın kimi
gunahkar bilmeyime
inanmazlar. İnsanlar bir yana, Seltenetin indi
hec kime inanmamagından daha
tebii ne ola biler ki?
On dene limon alıb, uzaqlasıram.
Limon bir az cox oldu, amma
eybi yox: anamın qan