Əlimdən gözlərimi bağlamaqdan, mavi xəyallar qurduğum dünyamı unutmağa çalışmaqdan başqa heç bir şey gəlmirdi. Ağılına qoymuşdun aydın. Dönməyəcəkdin bir daha. .Bəzən özümü sənə o qədər yaxın hiss edirdim ki. Hər yerdə səni axtarırdım və hər yerdə səndən bir şeylər tapırdım. Həyata ümidlə, gülümsəyərək və ən əhəmiyyətlisi səninlə baxmaq gözəl idi.

Səni çox uzun zaman gözlədim. Mənə dönməyini, mənə sarılmağına "hamısı keçdi artıq" deməni. Gözlərinin gözlərimlə görüşməsini… Ta ki sənə yenidən gələ biləcəyinə dair ümidlər daşıyan bütün gəmilərimi yaxana qədər. Özümü əsla bağışlamayacağam, sənin də məni bağışlamayacağından əmin olduğum şeylər etdiyim zamana qədər.

Qəribə olan nə bilirsənmi? Bu qədər yaşadıqlarımıza baxmayaraq hələ bərabərmişik kimi gəlir. Uzaqda olsaq, ayrı da olsaq.. "Ürəklərimiz bir yerdə birləşir."

"Tək qaldınsa, qalxıb pəncərəndən bir bax
Günəş açmışmı, yağış yağmışmı?
Dön bax dünyaya

Bir payız qədər tək, bir qış qədər savunmasız
Ya da yazsansa, yolun başındasansa

Əsla İMTİNA ETMƏ, qalxıb da pəncərəndən bir bax
Günəş açmışmı, yağış yağmışmı?
Dön bax dünyaya"

Bir azdan səhər olacaq və sən hər vaxt ki kimi bu yazımı da oxuyacaqsan. Məndə hər vaxt ki kimi gülümsəmələrimlə yazdıqlarımı rədd edəcəyəm. Gülüşlərimlə çəkdiyim ağrını, qorxularımı gizləyəcəyəm…

İndi məndən uzaqlarda olsansa da..
Gecənin qaranlığında ümidə gülümsəyən gözlərin hələ mənimlə…