ayrı mənalar axtarar, gözəllik arayardı.

Tərslikdən çöldəki yağmurlu hava da, divarın o biri üzündən süzülüb gələn o zəhlətökən melodiya da, otağın bumbuz səssizliyi də onun əhval-ruhiyyəsinə adam-adama oxşayan kimi oxşayırdı, yoxsa ona nə düşmüşdü bu bomboş otaqda dəyəri qızılla hesablanan vaxtını və ömrünü makina ilə yelə versin.

Dünyanın yüzlərcə dərdi-odu kimi indi onunçün ömür də puç bir şey idi və bu, bir günün, beş günün yox, allah bilir, neçə illərin söhbəti idi...

Külək əsmirdi, elə bil bütün günü asıb-kəsən bir adam, axır ki, yorulub, toxtayıb, dayanmışdı. Əvəzində əvvəlcə təkbir-təkbir qar atdı, sonra get-gedə yağış gücləndi.

Gün başa çatsa da, küçədə işləyənlər başlarına sellofan kisə keçirib əcaib görkəmdə ayaqlarının birini götürüb o birini qoya-qoya işlərilə məşğul idilər.

Bu arada - hava getdikcə qaralırdı - qapının zəngi çalındı, sonra aramsız olaraq onu yumruqla döyəcləməyə başladılar.

Kimsə də orda əsəbi halda deyinirdi. Səsi tanıyan kimi onu xəcalət təri basdığını hiss elədi.

Xeyli vaxt idi ki, hər dəfə qapının bu cür döyülməyini eşitdikcə ömrü yay gecəsi kimi hiss olunmadan günü-gündən gödəlirdi.

Sonra qapıya açar salıb çaqqıldatdılar, ardınca yenə zəng dilə gəldi.

Yumruq səsləri elə gurlayırdı ki, elə bil haqq-nahaq qapını sındırmaq istəyirdilər.

Naşı çalğıçı isə heç nəyə məhəl qoymadan divarın o biri üzündən bu səslərə sənətkarlıqla züy