u sazaqlı gündə heç iti də qapıdan qovmazlar. Axı hardan ağlına gəlib bu səfeh fikir?

Kimdi onu evdən qovan? İnsanlıq harda qaldı bəs? Guya, bilmirlər ki, o, fırıldaq adam deyil?

Ondan-bundan minnət götürməkdənsə, imkanı olsa, gedib elə başına çarə qılar, daha kələk niyə gəlir?

Yoxun üzü qara olsun, zəhrimardan elə hamı bezardı.

İşıq kəsildiyindən beş-altı tramvay ard-arda elə dayanmışdı ki, elə bil nümunəvi qocalar nəyəsə növbə tutmuşdular.

Təsadüfə bir bax, özü də düz ərzaq mağazasının qarşısında.

Belə münasib bir oxşarlıq tapdığına ürəyində sevindi, bunu mütləq təzə əsərinə salacağını qət elədi və fikrin təzəliyindən elə bil cana gələn kimi oldu.

Durdu ki, gedib çaydanın altını yandırsın, yadına düşəndə ki, səhər obaşdan qaz da gəlmir, əhvalı yenidən korlandı.

Qapı döyüləndə ani olaraq fikrindən keçdi ki, yeganə yolu var: əgər gələn ev yiyəsidirsə, onu mütləq qabaqlamaq lazımdır: dərman üçün ona pul verərmi, ya yox?!

Belə olsa, aydın məsələdir ki, heç kirayə haqqında söhbətə qayıtmazlar da.

Üstəlik o bunun dərman üçün alındığını bilsə, heç özünün də üzü gəlməz borc söhbətini eləməyə. Hərçənd o gələnin ev yiyəsi olduğuna da inanmırdı.

Hər kim idisə qapının zəngini basmağa ürək eləməmişdi.

Həmişə belədi: üzün gəlmirsə, hər şeyi ehtiyatla eləyirsən, hərəkətlərini ölçüb-biçirsən ki, qəlbə toxunmayasan.

Halbuki bu zənglə bu qapını hər gün azı on dəfə açdırırlar: qaz idarəsindən gələn, işıqçı, dost-tanış, qonşular, usta...

-Seyidəm, bəxtə baxıram! Gələcəkdən xəbər verirəm,-deyənin yanında başqa bir arvad da var idi.

-İşıq yanacaq?-soruşdu və bu sualı vaxtında tapıb verə bilməyinə məmnun-məmnun gülümsündü.

-Görürəm, yaxşı oğlana oxşayırsan,-seyid icazə gözləmədən içəri dürtülmək istədi.

-Onda pulsuz,-o, şərt qoydu və qapını azca sıxdı ki, qonaq içəri girməyə tələsməsin. Bu sözü eşidən bəxtəbaxan utanıb-qızarmadan dedi:

-Ə, arvad arvaddı, heç o da öz əriynən pulsuz yatmır, sən nədən dəm vurursan?

-Heç