sözüm yoxdu sənə,-ev yiyəsi təəssüflə başını buladı,-barı adını seyid qoyub, eli özünə güldürmə!

-Ə, yeri ə, yeri! Pulu yoxdu, adını da kişi qoyub!-həm bu qəmişdən üzülüşməkləri üçün əllərinə girəvə düşmüşdü, həm də qulağı eşidə-eşidə kişiliyinə lağ eləyib ürəklərini soyudurdular. Bundan ləzzətli şey? İşin düzəlməyib, daha qanın niyə qaralsın? Hərif-zadsan bəyəm?!

Evi qızdıra bilməməyi cəhənnəm, qaz yansa idi, heç olmasa qaynadıb bir qaşıq isti su içərdi.

Mətbəxdə oturub işləməyi xoşlamasa da, bu saat bu balaca yerin istisi ayrı aləm olardı, hələ şama hazırlamağa - cibdə siçanlar oynaşanda, adətən yuxudan elə qalxardı ki, səhərlə naharı bir eləsin - bir şey tapsaydı, lap əntiqə.

İndi lap yəqini idi ki, nə üçün çıxmasa da, axşama yandırmağa şam almaq və bir qaşıq isti yemək üçün mütləq evdən çıxmalıdır.

Birdən orda da işıq olmasa, onda necə? Çünki hər şeydən göründüyü kimi, bütün şəhərin işıqları sönmüşdü.

Heç trolleybuslar da gözə dəymirdi. Hələ olsun metro da işləmir.

Nədənsə belə vaxtlar həmişə elə bilirdi, həyat dayanıb, dünyanın axırı gəlib çatıb, sondu artıq.

Birdən-birə indidən axşamın fikrini eləməyə başladı.

Zülməti, soyuğu, canının ağrısını düşünəndə qəfildən bütün vücudunu soyuq tər basdı, elə bil bədənində qarışqa rizəsi gəzdi.

Bu hal təqribən yarım dəqiqə çəkdi.

Sonra da özünü danlamağa başladı ki, niyə axı həmişə işin özünə ziyan eləyən tərəfini fikirləşir?

Nəyə görə ümid bağladığı nə varsa hamısı birdəfəlik puça çıxmalıdır? Nə olub axı metroya? İşıqdı, sönüb, yanacaq. Bəyəm az olub belə şey?

Yəqin, bu camaatın halına acıyan da var, ola bilməz ki, bu boyda şəhərdə hamı vicdanını itirmiş olsun.

Həlbət, bir qeyrətli oğul tapılıb, axırı, milləti qurtaracaq bu zülmətdən. Özü də nəyə görə hamının əvəzinə o fikirləşməlidi?

Yəni belə ağıllı çıxıb? Hərgah bu cür millət qədri biləndisə, kimi gözləyir? Niyə buyurmur yuxarı başa?

Xatircəm olsun, hərə öz işini, nəyi necə eləməli olduğunu ondan min pay