Ona, ümumiyyətlə, həmin xəstəliyin törətdiyi fəsadları söyləyiblər, o isə hər şeyi öz payına çıxır, sarsılır, ruhdan düşür, fikirləşir ki, bəli, bu da bütün səfeh adamlar kimi hər şeyi "bu gün-səhər"ə salmağın axır nəticəsi.

Halbuki taleyi ayrı cür də gətirə bilərdi, onunku isə xəstəliklə mübarizəyə həsr olunub.

İndi də oturub acı-acı təəssüflənir ki, niyə axı dünyanın düz vaxtında bir halal südəmmişini tapmadı ki, cana da adam kimi qulluq eləsin?

Guya, o vaxt bilmirdi ki, onun imkanları ilə nəinki beş-on ilə, heç ömrün axırınacan da ideal şərait yaratmaq mümkün deyil?

Ya, bəlkə, ailə quranda dünyanın yarıdan çoxunun ev-eşiyi olmadığını bilmirdi?!

Bəyəm hər kitab yazan ev-eşik yiyəsi olur?

Gərək səfeh olasan ki, gözün görə-görə cavanlığını dolanışığa, evsizliyə görə puç edəsən...

Hər şey üçün ümid bağladığın bu yazı-pozu elminə heç əmin-amanlıq dövründə qiymət verən yox idi, qalmışdı indi ola...

Hardadı o sadiq gözəl, vəfalı qadın ki, qırx yaşda sənin sənətinə, insanlığına aşiq ola? İndi hamı elə bəri başdan rahat yer, xoş güzəran axtarır.

Niyə də axtarmasın, axmaq-zad deyil ki, şirin xəyallara, boş vədlərə aldana. Boş ciblə çox elə lazımdı sənin sənətin.

Boş cibdən boş baş yaxşıdı. Sən elə o fikrində qal ki, evlənməməyinlə kimisə xoşbəxt eləmisən...

Həyatda ən böyük xidmətin elə bu olub.

-Əmi, çörəkpulu istəyirəm!

Qapını döyən diligödək adam idi; sanki qapı döymür, divarda qarışqa öldürürdülər. Açdı və necə düşünmüşdüsə, eləcə də oldu: uşaq və əli qoynunda bir-iki addım o yanda dayanan anası...

-Atam yoxdu, əmi! - uşağın nə istədiyini elə miskin görkəmi dil açıb deyirdi.

-Sənin adın nədi?-pulu uşağın cibinə qoya-qoya soruşdu ki, həmin andasa o, xəcalət çəkməsin,-ay səni, şeytan...

Uşaq cavab vermədən anasına tərəf, anası isə çıxışa doğru yönəldi.

Palto əynində, siqaret damağında pəncərə önündə dayanmışdı. Köhnə tanışlar həmişəki kimi iş başında idilər.

Sanardın ki, bu küçə onların baş girələmək