ləmək yox, elə daimi iş yeridir.

İdarədə olduğu kimi burda da hamının öz yeri var, kənar adamlar bura icazəsiz gələ bilməzlər.

O bura ilə hər gün də olmasa, günaşırı çörək, göy-göyərti, siqaret, diş fırçası, ülgüc, üz sabunu, qələm və digər xırım-xırda şey-şüy almağa gedib-gəlir.

Bu küçənin əksəriyyətini üzdən tanıdığı işçiləri onu görən kimi heç yaxına gəlməyə imkan verməyib elə uzaqdanca səsləyirlər:

-Ooo, xoş gördük! Xalqımın şair oğluna eşq olsun!-xoş-beşdən sonra isə deyirlər,-bir bizdən yazmadın da! Bir yol oturaq, həyatımı danışam, tüklərin biz-biz durar.

O heç kimi inandıra bilmir ki, şair deyil, bu nə sözdü axı düşüb dillərinə, uzaqdan qışqırıb onun-bunun yanında adama xəcalət verirlər.

-Noolub, şair adam döyülmü, ə?! Özün də bizi aldadıb eləmə, şəklini qəzetdə özüm görmüşəm, - bir dəfə hansı səfehsə ərkqarışıq istehza ilə ona elə-belə də dedi.

O isə bu darqafa adama nəyisə izah etməyi şəninə sığışdırmadı. Amma qırımını necə gördülərsə, odu-budu bu söhbəti yığışdırıblar, elə onu salamlamaqla kifayətlənirlər və hörmət əlaməti olaraq astadan da olsa, hər dəfə soruşurlar ki, şairə nə qulluq eləsinlər?

Köhnə tanışların işləri bu gün fənadı.

Həmişəki qayda ilə səkidə özləri üçün münasib yer düzəldib mallarını dəqiqədəbir sahmana salsalar da, külək elə bil onlarla bəhsə girib, hər şeyi onlar edənin tərsinə eləyir, göz açmağa aman vermir.

Sonra əlişallaqlılar özlərini yetirirlər.

Bilmək olmur ki, qayda-qanun yaratmaqda külək onlara kömək eləyir, ya aranı qatıb çaxnaşma yaratmaqda onlar küləyə?

Amma o dəqiqdi ki, küləkdən fərqli olaraq onları yola gətirmək həmişə asandı, çünki əvvəllər olduğu kimi daha heç xəlvətə-zada keçmək də yoxdu.

O əvvəllər idi ki, xəcalət çəkir, abır-həya saxlayırdılar, indi isə hamının işi əzbərdi, gündə iki dəfə - bir səhər-səhər, bir də günortadan sonra, yəni növbə dəyişiləndə - onları səkinin o başında görən kimi bu başda əllər cibə gedir.

Axır, küçəyə tamaşa eləməkdən də bezdi.

Ona