elə gəlirdi, neçə illərdi bu evdə adam özünü küçədə necə hiss eləyərsə, elə o cürə yaşayır, ömrü-günü küçələrdə keçənlərlə onun elə bir fərqi yoxdu.

Bir vaxtlar sevimli əyləncəsi, indi isə cansıxıcı məşğuliyyətdən savayı, heç nə olmayan makinanın arxasında oturmuşdu.

Bu ona indi təkcə dərd-qəm unutmaq yox, həm də əməlli-başlı vaxt öldürmək üçün gərək idi.

Vaxt öldürmək! Görəsən, onu kim deyib ki, insan anadan olan gündən ölməklə məşğuldur. Əcəb sözdü.

Elə o özü də çox-çox qabaqlar ömrün-günün qədrini bilən idi, boş-boşuna itirdiyi vaxt üçün həmişə acıyırdı.

Kef kök, can sağlam, bu dünyadan niyə də kam ala-ala yaşamayasan?

Məgər bunun üçün nə vaxtsa əlavə bir ömür də veriləcəkdi ki, ümid bağlayıb ona arxayın olsun? Bilirdi ki, elə şeylər var, eləsə yalnız indi eləyə bilər, eləməsə heç vaxt...

İndi isə ötən hər dəqiqənin, hər saatın ömürdən-gündən getdiyini bilə-bilə zərrəcə də olsun təəssüflənmirdi. Guya, elə-belə də olmalı idi. Təəssüf!...

Hansı gözəl gün, şirin an üçün? Sanki belə hal heç vaxt olmamışdı.

Olur axı hərdən: həyat bəzən o qədər bihudə və mənasız keçir ki, hətta vaxtilə yaşadığın ən gözəl günlər də bircə anda yaddan çıxır.

İndi də: o, uzun illər əlbəyaxa olduğu taleyi ilə barışıb oturmuşdu, demək olar ki, heç nəyin arzusunda deyildi, heç nə istəmir, heç nəyə can atmırdı.

Onunçün həyat sanki çoxdan başa çatmışdı.

Toxunanda min yerdən cırıldayan köhnə dəyirmi stola, divardakı solğun, sallaq kağızlara, sınıq-salxaq kitab şkafına, onu təngə gətirən mənzərələrə baxıb key-key düşünürdü ki, görəsən, elə bir möcüzə baş verərmi, bütün bunlardan can qurtarsın?

Lap müvəqqəti də olsa...

Təki qurtarsın... Belə-belə necə oldusa, onun ağlına əntiqə bir fikir gəldi: özünü niyə dağa-daşa salır axı, borcunun əvəzinə televizoru peşkəş edər, vəssalam.

Onsuz da Bakının verilişlərinə baxmır, guya, Moskvaya, ya o birilərinə baxmasa nə olacaq? Onsuz da hamısı əsəb mənbəyidi.

Şükür-əlhəmdülüllah, indi camaat elə