ə xəbərlər tapıb danışır ki, televizor onu bir həftədən sonra deyə, ya deməyə.

Nə televizorbazlıqdı axı? Dəfələrlə şahidi olmuşdu ki, ən gözəl fikirlər ağlına ən çıxılmaz anlarda gəlir.

Belə vaxtlar bəzən hətta onda xatircəmlik də yaranırdı ki, boş-boş şeylər üçün özünü çox da yormağına dəyməz, onsuz da son məqamda ağıllı bir şey fikirləşib tapacaq.

İndi çalışırdı ayrı şey barədə düşünməsin ki, ağlına qəfil gələn bu fikirdən daha çox ləzzət ala bilsin.

Sükutdan qulaq dəlindiyinə görə makinanın səsi ilə elə bil boşluğu güllələyirdilər.

O, aldığı ləzzətdən elə vəcdə gəldi ki, səhifənin kənarını qələmlə qaraladı: naşı döyüşçünün atdığı güllə, nədənsə dəyməyir heç vaxt hədəfə...

Əntiqə! Bəyənilsin! Birdən o desə, razıyam, amma bir şərtlə: sat, pulunu ver, yaxud səbəbsiz-filansız heç istəməsə, onda necə?!

Ağlına qəfil gələn fikirdən necə sevinmişdisə, eləcə də pəcmürdə oldu. Kimdi axı onun Nuh əyyamından qalan bu mütrüfünə yiyə duran?

Hardan bilir ki, ondan-bundan eşitdiyi o qət təzə xəbərləri televizorsuz-filansız elə o da eşitmir?

Bəyəm bu şəhərdə yaşamır, ya ayrı planetdən-zaddan gəlib?

Özü də hərgah yaxşı oğlandısa, özü üçün əsəb mənbəyi bildiyi şeyi başqasına niyə sırıyır?

Bu da onun yaxşılıqlarının əvəzidi?! Necə adam olduğu elə burdan bilinir. Qələm əhli olanda nə olar?!

Hərdən ona elə gəlirdi ki, xəcalət hissi necə bıçaq bir şeyi kəsər, eləcə adamın ömrünü kəsir. Əgər bu, gerçəkdən də, belə idisə, indi də ona oxşar bir şey oldu...

Naşı çalğıçı qısa fasilədən sonra divarın o biri üzündə tək barmaqla yenə də od eləyirdi.

Həmişə də ilişdiyi yerdən yox, lap əvvəldən başlayır və ordan o tərəfə keçə bilmirdi.

O da fikirləşə-fikirləşə qalmışdı ki, görəsən, səhər ertədən əsəblərini acıqlı pişik kimi cırmaqlayan pianonun səsidir, yoxsa eyni melodiyanın dönə-dönə təkrarlanmağı?!

Kim bilir, bəlkə də, heç biri: hətta bəzən xoş olan yeknəsəqlik də adamı usandırır.

Kefi kök olsa idi, şübhə yox, onda o səsdə