Onu hər gün həyətdə görürdü. Qadın xəcalətindən heç başını da qaldıra bilmirdi.

İndi altıncı mərtəbədə, düz qapının ağzında onunla üzbəsurət dayanmışdı. Həmişəki kimi məhzun görkəmi vardı.

Ev yiyəsini astanada görən kimi satmağa gətirdiklərini tərifləməyə başladı.

-Bilirsiniz... mən bu günlərdə köçəcəm,-öz aləmində, guya, heç nə almamağının səbəbini izah etdi və qadının təbəssümünü cavabsız qoymadığından da çox, əksər günlər həyətdən gələn səsinə oyanıb qarasınca deyindiyi bu adamın qapıdan narazı getməməyinə sevindi.

Divarın o biri üzündə kimsə pianoda tək barmaqla yenə hansısa zəhlətökən bir mahnını dınqıldadır, həmişə də eyni yerdə ilişib, yenidən çalmağa başlayırdı.

Sanki naşı çalğıçıya kiminsə əsəblərilə oynamaq üçün göstəriş-zad verilmişdi. Bu, az zəhlə tökürmüş kimi andır çiskin də bir yandan...

Nə yağan kimi yağır, nə də kəsirdi. Səhər ertədən başlayan külək - bu gün o, yuxudan elə bu səsə qalxmışdı - əməlli-başlı at oynadırdı.

Tərslikdən nahara yaxın işıq da söndü.

Yarıqaranlıq otaq bumbuz idi. Hər dəfə o özünə söz verirdi ki, sağlıq olsun, bir gün vaxtı olanda qapı-pəncərənin yırtıq-deşiyinə gərək əməlli-başlı əl gəzdirə.

Yoxsa keçən ilki kimi? Elə səhlənkarlıq elədi ki, bütün qışı xəstəlikdən göz aça bilmədi. Daha bəsdir canla cavanlıq elədiyi, günü-gündən geri gedir.

Amma o var ki, bəzən havaların xoş keçməsi də bəhanəyə çevrilirdi.

Axmaq kimi zəhrimar tənbəllik də əksər şeylərdə olduğu kimi, elə bu işdə də əl-qolunun kəndiri idi.

Əslində hələ bir həftə əvvəl qonşu apteklərə baş çəkib pambıq tapmayanda yaxşı bilirdi ki, şəhərə olduğu kimi elə bu işə də qar yağacaq.

Xasiyyəti idi, heç vaxt uzaqdan bir şey alıb gətirməzdi. Bazarlığı da evin yan-yörəsindən eləyirdi.

Durub, tutalım, lap vacib olan balaca bir şey üçün bir də gedib şəhərin o başına çıxa - belə şey eləyən deyildi.

Bir yerdən bir şey tapmırdısa, elə bilirdi, o şeydən heç harda yoxdur.

Deməli, yoxdu ki, satışa verilməyib, yoxsa nə