Dost qalaq nə olar? dedi gözlərimin içinə baxaraq.. Səs çıxara bilmədim, çünki boğazıma düyünlənilmişdi sözlərim.. Oturduğumuz bankdan qalxıb sahilə doğru irəlilədi..baxa qaldım arxasından.. Və onu nə qədər çox sevdiyimi düşündüm.. Amma o mənə dost qalmamız lazım olduğunu söyləyirdi...
Düşündüm sonra, dost qala bilərəmmi deyə? "Xeyr, dost filan ola bilmərik!" desəm bir daha görə bilməyəcəkdim, "yaxşı dost qalaq" desəm bundan sonra yenə görmə şansım vardı...

Dənizi izlədi bir az, gün batırdı, günəşin qırmızılığı o qədər gözəl idi ki.. Amma yenə də içimi işıqlandıra bilmirdi.. Sonra döndü yanıma.. - çox yaxşısan və mən səni itirmək istəmirəm! dedi o içimi parçalayacaq qədər gözəl səsiylə.. mən də onu itirmək istəmirdim, dost qalmağı qəbul edəcəkdim məcbur olaraq.. nə olursa olsun onu görə bilmək bahasına içimə basdıracaqdım eşqimi...

İki dost olaraq ayrıldıq dəniz kənarından.. Sonra bir neçə dəfə axtardı məni.. hər telefon çalışında ürəyim yerindən atılacaq kimi olurdu.. Əvvəllər mən telefonu açıb alo deyişimdə qarşıdan "Sevgilim" deyə bir səs eşidərdim.. amma artıq sıravi, qupquru bir "alo" eşidirdim yalnız.. Çünki artıq dost idik.. Havadan sudan danışırdıq, mənə dostlarından danışırdı.. Həmişə danışmanın arasında "sevgilim" demək istəyirdim amma deyə bilmirdim.. Ondan gözləyirdim həmişə o sözü, amma sonra sevgili deyil, dost olduğumuzu xatırlayırdım...

İnsanın ürəyi ağrıyarmı heç?! Bəli, mənim o anda ürəyim ağrıyırdı.. mücərrəd deyil, konkret, fiziki bir acı idi.. Belə danışdıq bir neçə dəfə.. Sonra bir gün bir cafede görüşdük söhbət etmək üçün.. hər zamanki kimi yenə o axtarmışdı, dərdləşmək istəyirdi.. dərdliymiş bir az.. - Necəsən? dedim.. - Yaxşı sayılar, başım qarışıqdı bir az.. dedi. - Niyə? baxdı üzümə.. - aşiq oluram yəqin, dedi...

O anda özümü dünyanın ən xoşbəxt kişisi görürdüm.. Bəli, mənə yenidən aşiq olurdu.. " yaxşı ki qəbul etmişəm dost qalmağı" deyə keçirdim ağılımdan.. İşə yaramışdı, yenidən sevmişdi məni.. Uşaqlar kimi sevincliydim,