Yenə sənsizlik, yenə bir səssizlik dolmuş içimə. Yenə dənizə baxıb uzun-uzun xəyallara dalmış halda tapdım özümü. Günəşin batışını seyr edib o uzun sənsiz bir gecənin gəlməsini gözləyirəm .Sevgilim, nədənsə gözlərimi yumanda ilk sən gəlirsən ağlıma. Sənin səsin canlanır qulağımda. Hərdən düşünürəm ki, görəsən mən səni düşünəndə, sənin üçün darıxanda bunu hiss edirsənmi? Sənsizlikdən, darıxdığımdan sənə qarşı o qədər suallar doğur ki, qəlbimə. Onların bəzilərinə ötəri cavab tapıb özümə təsəlli axtarıram. Bəzilərisə cavabsız qalır. Çünki onların cavabı birlikdə olmağımızdı. Axı bu niyə mümkün deyil? İndi anlayıram ki, hər vidalaşanda mən səni nə qədər üzmüşəm, amma inan sən üzülməsini istədiyim ən son insansan bu dünyada. Bilirəm səndə mənim üçün darıxırsan, hər dəfə yolumu gözləyirsən. Hər sənə gələn zəngi, mesajı mən bilib sonra yanıldını görəndə öz-özünə necə kədərləndiyini bilirəm. Bağışla məni! Sənin ümidlərini puç etdyim üçün bağışla!
Oysa özümü nə qədər xoşbəxt hiss edirdim sənin yanında bir bilsən kaş. Sanki bu dünyada bir sən, birdə mən varam. Sən qəlbimə dolanda hamı mənə yad oldu. İnan gözlərimdə alışıb yanan o gözlərin, ağlımdasa tək sən varsan. Çünki səndən qabaq heç yaşamamışam. Dünyaya təzə göz açmış körpələr kimiyəm, uşaqtək xəyallar qururam. Hərdən insanın “Mən niyə,nə üçün.kim üçün yaşayıram” deyə verdiyi sualları verib özümə sonra yalnızlığın içində qəmə,göz yaşlarına qərq olurdum və düşünürdüm ki, bu hər zaman belə olacaq, mən bu tənhalığın, ümidsiz xəyalların içində batıb qalacam. Amma mən bu suallara səninlə cavab tapdım. Məyər səni sevmək, sənin qayğına qalmaq üçün hər əzaba qatılıb, xoşbəxtliyi tapmaq üçün yaşamışam. Səni bilmirəm amma mən xoşbəxtliyi, bu gözəl hissi səndə hiss edirəm. Qoy bizim sevgimiz hər şeyin ən gözəlinə layiq olsun. Sənsiz olan, sənsiz adıyla səslənən dünyaları belə versələr istəmərəm. Qəlbim yalnız sənsiz ölümə yox deməz. Çünki sən yaşayıb sevgimizidə yaşatmalısan....