Şişirib yelkənləri, açılma vaxtın gəlmişdir dənizə. Bilərsən ki nə fırtınalar, nə dəli dalğalar gözləməkdədir səni. Qorxarsan, tərk edə bilməzsən limanı, bir küncünə sığınarsan.
Qəbul etməsən də artıq sevgi bitmişdir... Son bu...
İçin həmişə hüznlə doludur, heç cür qəbul edə bilməzsən bitdiyini. Gözlərinin içinə baxıb səni sevirəm deməsini gözləyərsən. O sözlər heç çıxmayacaq o dodaqlardan bilərsən.
Yenə də ümidin bitməyib... Xəyal bu...
Qürurlusan, istənmədiyin yerdə dayanmazsan. Elə an olar ki "Nə olar bitməsin" deyərsən. Bu sözlərin dodaqlarından necə çıxdığına özün belə inana bilməzsən.
Halbuki o üzünə baxıb yalnız gülümsəyər... Acı bu...
Ondakı istiliyi kimsədə tapa bilməyəcəyini düşünərsən. "Kimsə onun kimi gülə bilməz, onun kimi toxuna bilməz" deyərsən. Və kimsəni onun qədər sevə bilməyəcəyini bilərsən.
Qəhr edib başını əyərsən önünə... Hüzün bu...
Nəfəs ala bilməz hala gələrsən, daralar için. Bir neçə saatlıq dərin bir yuxuya həsrət olarsan. Bilərsən ki gözlərini bağlasan da tərk etməyəcək xəyalın səni. Təyin edərsən gecənin qollarına özünü.... Dinclik bu...
Ondan gələcək tək bir xəbəri ümidsizcə gözləyərsən. Bir də, gözləmək ölüm kimi gəlir insana belə zamanlarda. Əslində ölüm fikiridə qəribə deyil artıq sənə.
Geri dönsə deyə ölə bilməzsən belə... Səbr bu...
Həyat davam edir amma hər şey yarımçıqdır, həmişə bir tərəfin əskikdir. Ürəyin əvvəlki kimi döyünməyəcək, başqa eşqlərsə səni aldatmayacaq. O başqalarıyla, xoşbəxt bir həyatı yaşasan da, yenə də sevgindən imtina edə bilməzsən... Eşq bu...

Boş ver, həmişə eyni nağıldır. "Həyat və Mən"... Hamısı bu qədər…