Evlilik gecəsində
onu qapıdan içəriyə qucağımda necə apardığımı xatırlatmışdı və
məndən onu 1 ay boyunca hər səhər yataq otağından qapıya qədər
qucağımda aparmağımı istəmişdi. Dəli olduğunu düşündüm, amma
son günlərimiz yaxşı keçsin deyə qəbul etmişdim. Sonra bu
şərtlərdən Nərminə danışdım. Yüksək səslə gülüb, bunun ağılsızlıq
olduğunu və sonunda boşanmağı qəbul etmək məcburiyyətində
qalacağını söylədi. Həyat yoldaşımla boşanma mövzusunu
açdığımdan bəri, fiziki yaxınlığımız olmamışdı. Bu səbəbdən ilk gün
onu qucağıma alıb qapıya apardığımda qəribə bir duyğu yaşadım.
Oğlumuz arxamızda durmuşdu və alqışlamağa başladı: "Atam anamı
qucağında aparır". Bu onu çox sevindirmişdi. Yataq otağından evin
qapısına kimi 10 metr qucağımda apardım. Həyat yoldaşım gözlərini
yumdu və qulağıma: "Oğlumuza boşanmağımızdandanışma" deyə
fısıldadı. Mən də, başımı önümə əyərək: "oldu" dedim və daxilimdə bir
üzüntü hiss etdim. Onu qapı önünə buraxdım. Həyat yoldaşım
avtobus dayanacağına getdi və onu işə aparacaq avtobusu gözlədi.
Mən də, tək başıma işə getdim. 2-ci gün bu oyunu oynamaq bir az
daha asan gəlmişdi. Həyat yoldaşım başını sinəmə qoydu və onun
qoxusunu duydum. Birdən həyat yoldaşıma uzun zamandır
baxmadığımı anladım. Və onun evləndiyimiz zaman ki qədər gənc
olmadığını gördüm. Üzündə incə qırışlar yaranmış və saçlarına ağ
düşmüşdü. 4-cü gün onu qucağıma aldığımda, özünə inam duyğusu
yaşadım. Bu mənə həyatının 10 ilini hədiyyə edən qadındı. 5-ci gün
bu özünə inam duyğusu daha da böyümüşdü. Bu barədə Nərminə
danışmadım. Günlər keçdikcə, onu daşımaq daha da asanlaşmışdı.
Bir səhər onu, nə geyinəcəyini düşünürkən izlədim. Üsyan edərək hər
gün paltarlarının bir az daha gen gəldiyini söylədi. Birdən onun nə
qədər incə olduğunu və arıqladığını gördüm. Onu hər səhər daha da
asan daşımağımın səbəbi bu imiş. Bu qədər acını və kədəri qəlbində
daşıyırdı. Özümdən asılı olmayaraq başını sığalladım. Bu an oğlumuz
da gəldi və: "Ata anamı apamalısan" dedi. Bu