u həyatımızın bir parçası
olmuşdu. Həyat yoldaşım oğlumuzu çağırdı və onu bərk-bərk
qucaqladı. Mən başımı çevirdim. Son anda qərarımı dəyişmək
istəmirdim. onu qucağıma aldım və yataq otağından qapıya qədər
apardım. Əlini çiynimə qoymuşdu və mən onu bərk-bərk tutmuşdum.
Eyni ilə evləndiyimiz gün kimi. Artıq narahat olmuşdum bu qədər
arıqlamasından. Son gün onu qucağıma aldığımda hərəkət etmədim.
Oğlumuz məktəbdə idi və həyat yoldaşıma, həyatımızdakı yaxınlığın
necə də əksik olduğunu söylədim. İşə getdim, qapını bağlamadan
maşından düşüdüm. Buna üçün zamanım yox idi. Hər anın qərarımı
dəyişdirməsindən qorxurdum və pilləkanlardan yuxarıya doğru
qaçdım, yuxarı çatanda Nərmin qapını açdı. Ona həyat yoldaşımdan
boşanmayacağımı söylədim. Təəccüblü bir ifadə ilə, əlini alnıma
qoydu və: "Sənin temeraturun var?" deyə soruşdu. "Məni bağışla
Nərmin, amma mən boşanmaq istəmirəm" dedim. Evliliyimizin
rəngsiz qalması, sevgi əksikliyindən deyil, bir-birimizin dəyərini
unutduğumuzdandı. İndi xatırladım ki, evləndiyimiz gün qapıdan içəri
apardığımda ona, ömrümün sonuna kimi sədaqət andı içdiyimi...
Nərmin vəziyyəti başa düşəndə üzümə sillə vurdu və qapını
bağlayaraq ağlamağa başladı. Dərhal aşağı düşüb, yaxınlıqdakı ilk gül
dükanına gedib, həyat yoldaşıma bir buket gül aldım. Üzərinə də,
"Səni hər səhər həyatımın sonuna qədər daşıyacağam" yazılı bir kart
yerləşdirdim. Evə çatdığımda üzümdə təbəssüm yarandı, əlimdə
güllərlə yataq otağına getdim və həyat yoldaşımı yatağın üstündə ölü
tapdım. Həyat yoldaşım aylardır ki, xərçəng xəstəliyi ilə mübarizə
aparırdı və mənim başım Nərmin ilə məşğul olduğundan bunu
anlamamışdım. Daha çox yaşamayacağını bildiyi üçün məni,
oğlumun mənə qarşı neqativ davranışlarından qorumaq istəmişdi. Ən
azından oğlumun gözündə yaxşı bir həyat yoldaşı kimi