Axsam eve gəldiyimdə, həyat yoldaşım axşam yeməyi üçün
süfrəni hazırlayırdı. Əlini tutdum və ona deyəcəyim sözlər olduğunu
söylədim. Stulda əyləşdi və səssizcə yeməyini yeməyə başladı. Və
gözlərində o qorxunu hiss etdim. Bir anda sıxıldım, ağzımı aça
bilmirdim, amma düşüncələrimi söyləməliydim. Və: "Mən boşanmaq
istəyirəm" dedim. Əsəbləşmədi. Sözlərimə qarşılıq vermədi, sadəcə
səbəbini soruşdu. Bir cavab verə bilmədim və buna çox əsəbləşdi.
Əlindəki çəngəl və bıçaqları yerə tulladı. Mənə qışqırdı və adam
olmadığımı söylədi. O, axşam tək bir kəlimə belə olsun danışmadıq.
Həyat yoldaşım bütün gecə ağladı. Onu anlayırdım, amma ona təsəlli
edəcək bir şeylər söyləyə bilməyəcəkdim. Çünki, mən Nərminə aşiq
olmuşam və həyat yoldaşımı sevmirəm artıq. Bu vicdan əzabı ilə bir
evlilik müqviləsi hazırladım. Evi, maşını və şirkətin 30%-ni ona
verəcək idim. Müqaviləyə qısa bir zamanda baxdı və cırıb atdı. 10 il
həyatımı paylaşdığım bu qadın mənə yad olmuşdu. Onun sərf etdiyi
zaman və enerjiyə kədərlənirdim, amma geri dönə bilməzdim,
Nərminə çox asiq olmuşdum. Sonra hıçqıra-hıçqıraağlamağa başladı.
Bu mənim gözlədiyim davranış idi. Onun ağlaması mənim
rahatlanmama səbəb olmuşdu. Çoxdandır ağlımdan keçirirdim
boşanmağı. Bu fikir mənim beynimə girmişdi və indi bu duyğunu
daha da güclü hiss edirdim və doğru qərar idi. Bir sonrakı axşam evə
gec gəlmişdim və həyat yoldaşımı yazı yazarkən gördüm. Çox
yorulmuşdum və axşam yeməyini yemədən yatmağa getdim. Nərmin
ilə keçirdiyim saatlar məni yormuşdu. Bir ara oyandım və onu hələ də
yazı yazarkən gördüm. Amma bu mənim vecimə deyildi və başımı
çevirib yatmağa davam etdim. Ertəsi səhər mənə şərtlərini yazılı
şəkildə təqdim etdi. Məndən heçnə istəmirdi. Sadəcə boşanmamızı
elan etməmək üçün 1 ay möhlət və bu zamanda normal bir ailə kimi
davranmamızı istəmişdi. Bunun səbəbi oğlumuzun 1 ay sonra
imtahanlarının olması və bu zamanda ona bu acını yükləməmək idi.
Bunu qəbul edə bilərdim. Amma bir şey daha var idi.