ə tutur və s. Axı sən heç kim olan “Milena” və ya
“O” deyilsən, bu, təmiz absurd olan şeydir, ona görə də danışmağa sözüm olmur.
Bu o qədər aydındır ki, hətta təəssüf hissi də keçirmirəm.
Amma yad adamla sənin barəndə danışa bilərəm, bu hətta incə məmnunluq
hissi doğurur. Hətta bu işdə xırda bir komediya oynamağı da özümə rəva bilsəm — amma zövqü çox böyük olur — məmnunluq bir az da çoxalır. Bu yaxınlarda
mən Rudolf Fuksla95 rastlaşdım.
Mən ona hörmətlə yanaşıram, amma onunla görüşməyin mənim üçün elə də
böyük mənası yoxdur və onun əlini də kişi səyi ilə sıxmadım. Onsuz da bilirdim ki,
söhbətimiz uzun çəkməyəcəkdir, qoy lap kiçik olsun – mən fikirləşdim. Söhbət
dərhal Vyanaya və orada onun hərləndiyi cəmiyyətə gəlib çıxdı. Mən adlara canlı
maraq göstərdim, o sadalamağa başladı, amma yox, mən onları nəzərdə
tutmuram, mənə qadınların adını de. “Hə, orada bu Milena Pollak da var idi, siz ki,
onu tanıyırsınız”. “Bəli, Milena”, – mən təkrarladım və baxışlarımı
Ferdinandştrassa yönəltdim, görək o nə deyəcək. Sonra başqa adları səpələməyə
başladı, yenidən məni həmişəki öskürək tutdu və danışığın istiqaməti dəyişdi.
Söhbəti necə təzələməli? “Siz xatırlayırsınızmı ki, mən müharibə vaxtı neçənci ildə
Vyanada olmuşam?” – “On yeddinci ildə”. “Bəs Ernest Pollak həmin vaxt Vyanada
deyildi? – Onu görmədim. O hələ evlənməyib?” – “Yox”. Vəssalam. Əlbəttə ki, mən
onu bir az danışmağa məcbur edə bilərdim, amma buna daha taqətim yox idi.
Səndə həblərlə bağlı vəziyyət (indi və son vaxtlar) necədir? Sən birinci dəfədir
ki, baş ağrılarından yazırsan.
Paris planı haqqında bir neçə söz yaza bilərsənmi?
Sən indi haraya gedəcəksən? Orada yaxşı poçt əlaqəsi vardırmı? Nə vaxt?
Uzun müddətəmi? Altı aylığa?
Həmişə sənin hər hansı dərc olunmuş yazıların olan jurnalın nömrəsini mənə
bildir.
Sən hər halda həmin ikigünlük Praqa səfərini düzüb-qoşmusanmı? (Sual təmiz
maraq xətrinə verilir.)
“Buna baxmayaraq”a görə çox sağ ol, o söz birbaşa mənim qanıma nüfuz edir.
Cümə,