r öz vəzifəsini niyə yüngülləşdirir, daim orada olmaq faktından kimisə xilas
etmək üçün istifadə etmir, niyə o bu işi məşqçilərin və Davosdakı otel sahiblərinin
çiyinlərinə qoyur? Cəmi əlli beş kiloqram yüz qram çəkim vardır: əgər biz əl-ələ
tutarıqsa, haraya uçub yox oluram? Əgər hər ikimiz uçuruqsa, onda bütün bunlar
nəyə lazımdır? Və bundan əlavə, qısaca danışsam, mənim yuxarıdakı
mülahizələrimin mahiyyəti budur ki, heç vaxt səndən belə uzaqlara
getməyəcəyəm. Çünki Meran zindanlarından təzəcə qaçmışam.
***
Şənbə, axşam
Bütün bunlar artıq yazılıb, bu gün yenə də nə isə yazmaq istəyirdim, amma bunun
artıq əhəmiyyəti yoxdur. Evə qayıtdım, qaranlıqda, stolun üstündə, gözləmədiyim
halda sənin məktubunu gördüm, ona göz gəzdirdim, məni bir neçə dəfə şam
yeməyinə çağırdılar, nə isə yedim. Boşqabdan uzaqlaşmaq üçün yeganə yolum
onun içindəkini udmaqdır, elə belə də elədim, sonra məktubu əsaslı şəkildə
oxudum, yavaş-yavaş, amma səbirsizcəsinə, qəzəblə, bəzən çaşqınlıqla, bəzi
vaxtlar təəccüblə; inanmaq olmur ki, bu belədir, amma bu sənin qarşındadır, sən
hər halda inanmırsan, amma birdən duruxursan, barışırsan və başa düşürsən: bax,
inam budur; sonra isə məyusluq səni bürüyür, çıxış yolu olmayan, ürək
döyüntülərinə hopmuş məyusluq.
“Gələ bilməyəcəyəm”, – bunu artıq birinci sətirdən sonuncu sətirədək
bilirdim, amma bunların arasında neçə dəfə Vyanaya getdim, insan bəzən belə
hallarda sanki on dəfə uzun-uzadı yuxular görür, əslində isə cəmi bir göz qırpımı
çəkən vaxt bu qədər uzanır. Sonra poçta getdim, sənə teleqram göndərdim, bir az
sakitləşdim və bax, artıq bu məktubun üzərində işləyirəm. Otururam və mənim
gələ bilməməyimi sənə sübut etmək zərurətindən əzab çəkirəm. Düzdür, sən
yazırsan ki, zəif insan deyiləm, ona görə də, ola bilsin ki, bu, mənə müyəssər
olacaqdı, amma növbəti həftəni özümü burada saxlamalıyam, onu da bilirəm ki,
hər gün gülərək, daim mənə baxa-baxa sanki soruşurlar: “Ola bilərmi ki, sən,
həqiqətən də, Vyanaya getməyəcəksən?