Bu cür məktub alasan və getməyəsən?”
Musiqidən başım çıxmır, amma bu musiqini, təəssüf ki, bütün musiqiçilərdən yaxşı
başa düşürəm. Gələ bilmədim, çünki iş yerimdə heç kəsi aldada bilmərəm. Daha
doğrusu, işdə mən yalnız iki səbəbə görə yalan deyə bilərəm – qorxudan (bu, yalnız
xidməti məsələlərlə bağlı olur, bu sahədə onsuz mümkün deyildir, burada
hazırlıqsız, hətta ilhamla, həvəslə yalan deyirəm), ya da son dərəcə zərurət
məqamında (daha doğrusu “Elza”97 həqiqətən xəstələnər – Elza, Elza, sən yox,
Milena, sən xəstələnə bilməzsən, bu son dərəcə zəruri bir məqam olar, bu haqda
heç düşünmək belə istəmirəm). Beləliklə, lazım gələndə mən də aldadıram, heç
gözlərimi də qırpmıram, onda heç bir teleqram lazım deyildir, heç bir büro zərurət
üzərində hakim deyildir, belə hallarda icazəli, ya icazəsiz gedirəm. Amma o
hallarda ki, yalanın səbəbi, əsasən, xoşbəxtliyim olacaqsa və bu xoşbəxtliyə də çox
ehtiyacım olacaqsa belə, mən aldada bilmərəm, iyirmi kiloqramlıq giri qaldıra
bilmədiyim kimi bunu da bacarmaram. Elza barədə teleqramla müdirin yanına
getsəm, yəqin ki, onu əlimdən alıb tullayardı, mən də ona və bu yalana hücum
edər, sonra da dərhal direktorun kabinetindən qaçaraq çıxardım, daha ondan heç
bir xahiş etməzdim. Başa düş, Milena, büro sadəcə axmaq idarə deyildir (əlbəttə ki,
həm də axmaqdır, indi söhbət bundan getmədiyi üçün, heç olmasa, axmaqlığı
onun üstündən götürəndə o, fantastik olur), o, hələ ki, keçmiş və indiki işimdir,
əlbəttə, mən onunla üzülüşə bilərəm – ola bilsin ki, bu heç də pis olmazdı – amma
bu, hər halda, mənim həyatımdır, mən onunla səhlənkar davrana bilərəm, əllərimi
yanıma salaraq işləyərəm (mən elə belə də edirəm), hədsiz tənbəllik edə bilərəm
(elə belə də edirəm), hamının yanında özümü mötəbər apara bilərəm ki, büroda
əsas adam mənəm, lakin bir az sərbəst adam kimi yerimdən getmək üçün yalan
deyim (bu mənəm – muzdlu xidmətçi!) və “yalnız” ürəyin elementar
döyüntülərinin məni qovduğu yerə gedim – yox, belə yalan deyə