olardı – axı direktorun
otağında səndən başqa heç kəs olmayacaqdı!
Bazar günü
Hələlik bilmirəm ki, şənbə günündəki axşam məktubu barədə nə deyəcəksən, hələ
uzun müddət də bilməyəcəyəm. Heç nə olmamış kimi büroda otururam, bazar
günü növbətçiliyidir (qəribə məşğuliyyətdir, oturursan, vəssalam, başqaları bu cür
növbətçilikdə adi vaxtlarda olduğundan daha az işləyirlər, mən isə elə adi qayda ilə
işləyirəm), hava tutqundur, gah yağış yağır, gah da buludlu hava yazmağa mane
olur – qısası hər şey kədərli və donuqdur, bunun başqa adı yoxdur. Yazırsan ki,
məndə yaşamaq həvəsi vardır, amma o bu gün, demək olar ki, yoxdur; axı o
haradan ola bilər – bu cür gecədən, yaxud bu cür gündən sonra? Heç bir şeyə
baxmadan qəlbimin dərinliklərində o yenə də vardır (mehriban sözlər, zaman- zaman gəlin!), üzdə isə o çox azdır. Mənim heç özümün də özümdən xoşum
gəlmir, direktorluğun qapısı önündə otururam, direktor yoxdur, amma birdən o,
içəridən çıxıb desə ki: “Siz də mənim xoşuma gəlmirsiniz, ona görə də sizi işdən
qovuram”, onda təəccüb etmərəm və deyərəm: “Sağ olun, Vyanaya təcili getmək
üçün bu çox yerinə düşdü”. “Belə, – o deyir, – onda siz mənim çox xoşuma
gəlirsiniz və mən sizi işdən qovmuram?” “Ah, – deyirəm, – deməli, yenə də getmək
olmaz”. “Niyə? – o deyir, – Siz mənim yenə də xoşuma gəlmirsiniz və mən sizi
işdən qovuram” və sonsuzluğa qədər bu cür davam edir.
Praqaya qayıdandan sonra, deyəsən, birinci dəfədir ki, sizi yuxuda görürəm.
Sübh qabağı qısa ağır bir yuxu idi – xoşagəlməz gecədən sonra qısa yuxu. Bir azını
xatırlayıram. Biz Praqada idik, Ferdinandştrassla Vilimekə qarşı sahilə tərəf
gedirdik, küçənin o biri tərəfindən sənin hansısa tanışların keçirdi, biz boylanıb
onları baxışlarımızla ötürürdük, sən onlar haqqında danışırdın, deyəsən, söz gəlib
Krasa98 çatdı. (O, Praqada deyildir, mən bilirəm, onun ünvanını aydınlaşdırmağa
çalışıram.) Sən həmişəki kimi danışırdın, amma dərkolunmaz, əlçatmaz olan nəyi
isə gizlətdin, mən heç nə demədim, amma