almamışam,
qohumumla dəyişmişəm, daha doğrusu, qohumum onu mənə verdi. Xahiş edirəm
ki, məni bu xoşbəxtlikdən məhrum eləmə. Çünki orada nə yazıldığı məni
maraqlandırmır, səs eşidirəm, – mənim səsimi! – dünyadakı səslərin içindən bu
səsi eşidirəm, məni bu xoşbəxtlikdən məhrum eləmə. Bütün bunlar nə qədər
yaxşıdır! Bilmirəm ki, bu necə olur ki, onu gözlərimlə oxusam da, qanım dərhal hər
şeyi hərarətlə qəbul etdi. Həm də maraqlıdır! Həqiqətən də, mən ikinci qrupa
aidəm: ayaqlarımdakı kündə mənim varlığımdır və mən razı deyiləm ki, sırf mənə
aid olan məsələlər ictimailəşsin; bir dəfə kimsə mənə dedi ki, mən qu kimi üzürəm,
amma bu kompliment deyildi və bu, həyəcan yaradırdı. Özümü əllərini açaraq
oxucuları səndən müəyyən məsafədə saxlayan divə bənzədirəm – onun işi çox
çətindir, o, oxucuları saxlamalıdır və eyni zamanda hər bir sözünü də eşitmək
istəyir, bircə saniyə də səni gözündən itirmək istəmir. Oxucular, yəqin ki, dikbaş,
dəhşətli dərəcədə axmaqdırlar, üstəlik, qadınlar kimi hələ bir qışqırırlar: “Moda
hanı? Ən nəhayət, bəs moda hanı? İndiyə qədər gördüklərimiz, sadəcə, “olsa-olsa,
Milenadır”. “Sadəcə”, elə mən də bu “sadəcə” ilə yaşayıram. “Minhauzen
Qibraltarda topları tulladığı kimi, mən də qalan hər şeyi nəhəng dənizə tulladım.
Necə yəni? Bütün qalan dünyanı? Bəs aldatmaq? Sən büroda aldatmağı
bacarmırsan? Bəli, əvvəlki kimi orada oturaram, darıxdırıcıdır, sabah da məktub
gəlməyəcəkdir, bu, yuxuda səndən gələn sonuncu xəbər idi.
Bazar, axşam
Tez ol, bax, indi elə bir imkanımız vardır ki, hər həftə ondan istifadə edə bilərik;
əvvəllər mən necə də bunu düşünməmişəm! Düzdür, mən əvvəlcə pasport
almalıyam, bu sənin düşündüyün qədər sadə məsələ deyildir və Ottlasız100, demək olar ki, mümkün deyildir:
Hansısa bir şənbədə, nahardan sonra sürət qatarına otururam və təxminən
(sabah dəqiq cədvəli öyrənərəm) gecə saat 2-də Vyanada oluram. Sən isə hələ
cümə günü Praqaya gələn sürət qatarına bazar günü üçün bilet alırsan, mənə
teleqram