göndərə bilmirəm, ona görə də naharda evə
qayıdanda lazımsız kağızları sobaya tullayacağam.
Belə çıxır ki, biz bir-birimizdən tamamilə uzaqlaşmışıq, Milena, yalnız bircə
böyük arzu bizi birləşdirir: sən burada olasan ki, üzün bacardıqca mənim üzümə
yaxın olsun. Və əlbəttə ki, həm də ölüm arzusu – “yüngül” ölüm arzusu da bizi
birləşdirir, amma bu tamamilə uşaq arzusudur, elə bil ki, riyaziyyat dərsidir,
kafedrada müəllim öz qeyd dəftərini vərəqləyir, bəlkə də, familiyamı axtarır, mən
də gücün, dəhşətin bu təntənəsi ilə reallığın, heçliyin, savadsızlığın dərkini
müqayisə edərək onu izləyirəm və bircə arzu edirəm: görünmədən qalxaraq
partaların arasından keçib müəllimin yanından, riyazi biliklərim kimi, qanad açıb
uçmaq, qapını nə cürsə dəf etmək, bayırda özümə gələrək təmiz hava ilə dərindən
nəfəs almaq və dünyanın heç bir yerində bu otaqdakı kimi sıxıntımın olmayacağına
əmin olmaq. Bəli, bu daha “yüngül” olardı. Amma bu cür olmadı. Məni lövhəyə
çağırdılar, məsələni diktə etdilər, həlli üçün loqarifm cədvəli lazım idi, mən isə onu
unudub evdə qoymuşdum, amma yalandan dedim ki, o, partada qalıb (ümid
edirdim ki, müəllim özününkünü mənə verəcəkdir), o məni cədvəl üçün göndərdi,
mən artıq qorxunu həqiqətən hiss edərək (məktəbdə heç vaxt yalandan qorxu hissi
keçirməmişəm) müəyyən etdim ki, cədvəl partada yoxdur, müəllim (srağagün mən
onu gördüm) mənə dedi: “Of, sən timsahsan!” Mən dərhal “qeyri-kafi” aldım, bu
hətta çox yaxşı idi, çünki bu qiyməti formal olaraq almışdım, həm də ədalətli
qiymət deyildi (düzdür, aldatmışdım, amma heç kəs bunu sübut edə bilməzdi – məgər belədirsə, ədalətsizlik olmurmu?), ən əsası isə mən özümün biabırçı
səliqəsizliyimi ört-basdır edə bildim. Deməli, əslində, bu hətta çox “yüngül” idi:
“yox olmaq” olar, burada imkanlar sonsuzdur, hətta insan yaşayanda belə “ölmüş”
ola bilər103. Təkcə bir şey çatışmır, – çərənçiliyimə baxmayaraq, bu aydındır – sən indi içəri
girəsən və burada olasan, biz sənin sağalmağın barədə