ə söhbət edək; bu imkanı isə
biz yaratmalıyıq!
***
Bu gün mən sənə çoxlu şeylər demək istəyirdim, amma məktubunu oxudum və
düşündüm ki, qan gəlirsə, nə demək olar? Xahiş edirəm ki, mənə dərhal həkimin
nə dediyini və onun nə cür adam oldu- ğunu yaz.
Vağzaldakı səhnəni sən səhv təsvir etmisən, mən bir saniyə də tərəddüd
etmədim, hər şey kədərli və gözəl idi, biz tamamilə tənha idik, ən dərkedilməz
dərəcədə gülməlisi isə o idi ki, görünməyən insanlar birdən peyda olaraq üsyan
etdilər; onlar perronun qapısının açılmasını tələb edirdilər.
Mehmanxananın qarşısında isə hər şey sənin dediyin kimi idi. Sən orada elə
gözəl idin ki! Ola bilsin ki, o heç də sən deyildin. Axı qəribə idi ki, sən belə tezdən
durmuşdun. Amma, o, sən deyildinsə, hər şeyi o cür dəqiq haradan bilirdin?
Bazar ertəsi, bir az sonra
Ah, indicə o qədər sənədlər gəldi ki... Mən bu cür yuxusuz başımla nədən ötrü
çalışıram? Nəyə görə? Mətbəx sobası üçün.
***
Üstəlik bir şair də gəldi, o, ilk gələn adamdır, ağac üzərində oymaçılıq və
ofortçuluqla104 məşğul olur, onda elə bir həyat sevgisi vardır ki, məndə olan hər
şeyi üzə çıxarır, o mənə baxaraq səbirsizlikdən necə titrədiyimi seyr edir, əllərim
bu məktub üzərində əsir, başım sinəmə düşür, amma o getmir ki, getmir, xeyirxah,
diribaş, xoşbəxt-bədbəxt, təqdirəlayiq bir adamdır, məhz indi mənim üçün dəhşətli
dərəcədə işgüzar cavandır.
Sənin isə ağzından qan gəlir...
***
Ümumiyyətlə, biz həmişə eyni şeyi yazırıq. Gah yazıram ki, xəstə deyilsənmi, gah
da sən bu haqda soruşursan, gah mən ölmək istəyirəm, gah sən, gah sənin
qarşında balaca uşaq kimi ağlamaq istəyirəm, gah da sən mənim qarşımda. Bir
dəfə, on dəfə, min dəfə... həmişə səninlə birgə olmaq istəyirəm və sən də bu cür
deyirsən. Kifayətdir, kifayətdir!
Əvvəlki kimi, həkimin nə dediyi barədə məktubun yoxdur, sən ləng və qayğısız
müxbirsən, hirsli və əziz – hə, daha nə qaldı? Heç bir şey, sadəcə, dizlərinin
üstündə sakitləşmək.
Bazar ertəsi, nahardan sonra
Əgər bu gün səhər