yazdığım məktubdan daha da artığını deməli olduğumu qərara
almasaydım, onda yalançı olardım, xüsusən də, başqa heç kəslə bu qədər səmimi
danışmadığım halda, sənin qarşında, çünki hələ heç kəs sənin kimi, heç nəyə
baxmadan, heç nəyə baxmadan (bu sanballı “heç nəyə baxmadan”ı sənin də
sanballı “və hər halda!”nla qarışdırma) – bilərək və bağışlayaraq – məni bu cür
təsdiq etməmişdir.
Sənin məktubların içərisində ən gözəli (bu haqda çox deyilib, çünki
ümumiyyətlə, hər bir sətirdə mənim həyatımın ən gözəl dövrləri olub) – beləliklə,
onların arasında ən gözəli, mənim “qorxumu” əsaslandırdığın, haqq qazandırdığın,
eyni zamanda da onun yersiz olduğunu mənə təlqin etməyə əhd etdiyin yerlərdir.
Çünki mən də öz qorxumun muzdla vəkili təəssüratı yaratsam da, qəlbimin
dərinliklərində, əlbəttə, ona səmimi olaraq haqq qazandırıram – mən ki, tamamilə
onun tərəfində dururam, və o məndə olan ən yaxşı şeydir. O məndə olan ən yaxşı
cəhət olduğuna görə də, ola bilsin ki, təkcə sən onu sevirsən. Axı məndə elə bir
xüsusi şey yoxdur ki, onu sevəsən. Onu isə sevmək olar.
Bu yaxınlarda sən soruşdun ki, ürəyimdəki bu qorxu ilə bizim şənbəmizi necə
“möcüzəli” adlandıra bilərəm105; bunu izah etmək çətindir. Mən səni sevdiyimə
görə (mən isə səni – anlaşılmaz varlığı sevirəm, dəniz öz dibindəki xırda daşları
sevdiyi kimi sevirəm, mənim sevgim də səni qərq edəcəkdir, sənin üçün də mən o
cür çınqıl daşı olacağam, əlbəttə ki, göylər nəsib edərsə), səni sevdiyim üçün bütün
dünyanı sevirəm, bütün dünya isə sənin sol kürəyindir – yox, əvvəlcə sağ kürəyində
idi və ona görə də onu bütöv şəkildə sevirəm, mən nə vaxtsa düzgün fikirləşib tapa
bilsəm (sən isə rəhm elə, köynəyini azca ondan aşağıya sal) – sənin sol kürəyini də,
meşədə ikən üzümün üstündəki üzünü də, meşədə mənim üzümün altında olan
üzünü də, yarıçılpaq döşlərinin üstündə hər şeyi unutmağı da sevirəm. Və ona görə
də bizim bir bədən olduğumuzu deyəndə haqlısan, yalnız burada qorxu mənə təsir
eləyə bilmir, axı bu