u mənim yeganə xoşbəxtliyim, yeganə vüqarımdır və mən
nəzərdə tuturam ki, bu təkcə meşədə belə deyildir.
Amma bu gündüz həyatı ilə, bir dəfə sənin təhqirlə yazdığın “yarım saatlıq
yataq” arasında “kişilik qayğıları” mənim üçün aşa bilmədiyim, bəlkə də keçmək
istəmədiyim uçurumlar vardır. Orada gecə əhvalatları vardır, bütün anlamlarda
gecə əhvalatları vardır, burada isə bütün dünya mənimdir, mən onu idarə edirəm,
doğrudanmı, birdən-birə gecəyə tullanmalıyam ki, oraya da sahiblik edim? Məgər
bir şeyə yenidən sahiblik etmək olarmı? Məgər bu onu itirmək demək deyildirmi?
Mən burada dünyaya hökm edirəm, birdən oraya keçməliyəm, buranı buraxmalı,
gözlənilməz cadugərlik, cəld fokuslar, müdriklik daşı, əlkimya, cadu halqası naminə
oraya keçməliyəm. Uzaq, uzaq olsun, mən bundan dəhşətli dərəcədə qorxuram!
Hər gün açıq gözlərlə asanca bəxş oluna bilən bir şeyi cadugər həsrəti ilə bircə
gecədə – tələsik, təngnəfəs, çarəsiz, köməksiz, fəth oluna bilən – cadugər
vasitələrlə qamarlamaq! (Yəqin ki, başqa yolla uşaq əldə etmək mümkün deyildir,
yəqin ki, uşaq da cadugərlikdir – “yəqin ki”. Sualı açıq saxlayaq.) Və ona görə də
sənə və hamıya çox minnətdaram; samozrejme106 səninlə yanaşı olanda elə sakit
və elə narahat, elə sehrlənmiş, elə azad oluram ki, – bunu anlayaraq bütün qalan
ömrümdən vaz keçirəm. Gözlərimin içinə bax!
***
Beləliklə, yalnız xanım Kolerdən öyrənirəm ki, kitablarım yataq kamodunun
üstündən yazı masasına adlamışdır. Bu köçürmə barədə mənim rəyimi soruşmaq
lazım idi. Mən “yox” deyərdim.
***
İndi isə mənə sağ ol de. Mən bu axırıncı sətirlərdə tamamilə ağılsız (ağılsız-qısqanc)
şeylər yazmaq arzusunu müvəffəqiyyətlə boğdum.
Vəssalam, bəsdir, indi isə Emiliya barədə danış.
Bazar ertəsi, axşam
Artıq gecdir, hər şeyə rəğmən gün bir az kədərli oldu. Sabah, yəqin ki, səndən
məktub olmayacaqdır; şənbə məktubunu artıq almışam, bazar gününün
məktubunu isə birigün alacağam – ola bilər ki, ertəsi gün sənin məktublarının
təsirindən azad olduğum